Στην Κοιλάδα του Οργανισμού “KASSAI”, στο Kaposmero της Ουγγαρίας διοργανώθηκε το
ετήσιο «Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα Αρχηγών» από 8 έως 15 Απριλίου 2007. Στο
Πρόγραμμα αυτό έλαβαν μέρος οι : Pettra Engelaender (Γερμανία), Todd Delle and Alex
Tiberi (Η.Π.Α.), Johannes Fischnaller and Kerstin Pressel (Αυστρία), Arnt-Jonny Alme
(Νορβηγία), Guo Lei (Κίνα) και Αριστοτέλης Ηρ. Καλέντζης (Ελλάς). H Ελλάς, έλαβε μέρος
για πρώτη φορά ως μέλος του Οργανισμού “KASSAI”σε παρόμοιο Εκπαιδευτικό
Πρόγραμμα το οποίο απεδείχθη ιδιαιτέρως χρήσιμο για την βελτίωση των ικανοτήτων των
συμμετασχόντων αλλά και την προώθηση της Έφιππης Τοξοβολίας στις χώρες όπου
λειτουργούν Ομάδες του Οργανισμού “KASSAI” Ο ίδιος ο Kassai Lajos εφαρμόζοντας ένα
επίπονο αλλά και αποτελεσματικό πρόγραμμα κατάφερε να ενισχύσει τις γνώσεις και τις
ικανότητες των Επιτελών του ώστε οι ίδιοι να αισθάνονται επαρκέστεροι στην αποστολή
τους! Αλλά τι θα μπορούσε να γράψει κανείς γι’ αυτή την σπουδαία εκπαιδευτική εμπειρία η
οποία έλαβε χώρα σε ένα από τα ωραιότερα σημεία της Ευρώπης; Τι θα μπορούσε να
γράψει κανείς για μια τόσο έντονη εβδομάδα που θα μπορούσε να συνοψίσει κόπους και
εμπειρίες μιάς ζωής;… Ο Kassai Lajos δεν είναι απλώς ένας Παγκόσμιος Πρωταθλητής
αλλά ένας σοφός Δάσκαλος που μπορεί να συμπυκνώσει την γνώση και να την προσφέρει
στους μαθητές του με μόνο αντάλλαγμα την δική τους αντοχή και προσήλωση στο
σπουδαίο «αντικείμενο» της Έφιππης Τοξοβολίας. Και αυτό κατάφεραν να το πετύχουν οι
μαθητές του την συγκεκριμένη εβδομάδα στο Kaposmero.


























Το κυρίως εκπαιδευτικό πρόγραμμα είναι δύσκολο να το περιγράψει κανείς μιάς και
αποτελούσε μία έξυπνη σύνθεση Ιπποκομίας, Ιππασίας, Τοξοβολίας (πολλών μορφών) και
ασκήσεων αναπτύξεως ηγετικών ικανοτήτων. Τα στοιχεία αυτής της εκπαιδευτικής
συνθέσεως δεν μπορούσαν να  διαχωρισθούν και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ευφυές του
προγράμματος: μία ενότητα αδιάσπαστη που «έτρεχε» τον εκπαιδευόμενο στην πρόσληψη
γνώσεων!
Ξεκινώντας με μια πολύωρη ρυταγώγηση σε βάδην, τροχασμό και καλπασμό μέσα από
πυκνό δασώδες έδαφος, διάσχιση βάλτου, αναρριχήσεις και καταβάσεις κοιτών ποταμών
με σχεδόν κάθετη κλίση και μήκη έως και 35 μέτρων, μάθαμε να «μετράμε» τον βηματισμό
και την βιο-μηχανική της κινήσεως του Ίππου αλλά να τον εξαναγκάζουμε να κάνει το ίδιο
και εκείνος για μας. Μετά από αυτή την εξαιρετικά επίπονη δοκιμασία ρυταγωγών-
Άνθρωπος και ρυταγωγούμενος-Ίππος έγιναν «ένα»! Η ρυταγώγηση, μία βασική
προϋπόθεση την οποία στη χώρα μας αγνοούν παντελώς, στην Ουγγαρία αποτελεί την βάση
της συνδέσεως Ιππέως και Ίππου αλλά και αφετηρία μιάς σωστής Ιππασίας!

























Η Ιπποκομία ήταν το δεύτερο σημείο εμφάσεως στο εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα.
Πλήρης και τάχιστη (μετρημένη με χρονόμετρο, και αυτή…) με σάξη και απόσαξη και από
τις δύο πλευρές του Ίππου (όχι μόνον από …αριστερά) περιελάμβανε καθημερινώς 24
σάξεις και αποσάξεις 4 διαφορετικών Ίππων σε χρόνο αστραπής! Προκόμη, χαίτη, κορμός,
ουρά, πόδια, οπλές, πέλματα έπρεπε να αστράψουν και να τοποθετηθεί η σαγή στο καθένα
από τα φροντιζόμενα τετράποδα από 6 φορές, τρείς φορές από κάθε πλευρά ενώ το
χρονόμετρο και οι παρατηρήσεις του πανταχού παρόντος Δασκάλου «έτρεχαν»…
Στην συνέχεια, η εκμάθηση της επικοινωνίας με τον Ίππο μέσω της «γλώσσας» των
σωματικών κινήσεων ήταν το συμπλήρωμα που ολοκλήρωνε την διδασκαλία εδάφους. Με
την επικοινωνία αυτή συρραγωγούσαμε 4 διαφορετικούς Ίππους κάθε πρωί
εκπαιδεύοντάς τους επί επιπέδου κύκλου, επί ανωμάλου πολυεπιπέδου κύκλου, επί
υδάτινου κύκλου εντός λίμνης, επί κύκλου υπερπηδήσεως εμποδίου και, τέλος, στέλνοντάς
τους να μπουν  μ ό ν ο ι  τους μέσα σε όχημα μεταφοράς, να σταθούν για κάποια λεπτά
μέσα σ΄αυτό και κατόπιν να βγούν επίσης μόνοι τους και να κατέβουν ήρεμα την ράμπα
ιστάμενοι δίπλα μας. Μάθαμε να τους στέλνουμε σε κάθετη προς τα πίσω βάδιση, σε
πλαγιοβηματισμούς  αλλά και να τους καλούμε και πάλι κοντά μας με απλές χειρονομίες εξ
αποστάσεως. Τέλος, γονατισμένοι μπροστά τους και δημιουργώντας με τις παλάμες μας
χαλαρές τριβές στον κοντό ρυτήρα τους (Σύστημα Parelli) τους υποδεικνύαμε να
χαμηλώνουν το κεφάλι και να επιλέγουν την ηρεμία και την συνεργασιμότητα χωρίς την
άσκηση καμιάς πιέσεως ή εξαναγκασμού! Όλη αυτή η διαδικασία συνδέει ήδη από το
έδαφος τον Άνθρωπο με τον Ίππο. Είναι κάτι σαν ξαφνικά ο Άνθρωπος να μαθαίνει μία
σημαντική «ξένη γλώσσα», την γλώσσα του Ίππου, κάνοντάς τον να επικοινωνεί
αποτελεσματικά με ένα διαφορετικό «είδος», τον σύντροφό του τον Ίππο!  


























Ακολούθως, ένα ευρύ πρόγραμμα ασκήσεων των Ίππων σε απόλυτη ηρεμία λάβαινε χώρα
στη Lovarda ( Ανοικτό  Ιππευτήριο ) όπου οι Ίπποι παρατεταγμένοι σε απόλυτη και
ισομετρική παράταξη έπρεπε να παραμείνουν ακίνητοι και αδιάφοροι όταν, πάνω από τα
κεφάλια





























τους τινάζονταν τεράστιοι μουσαμάδες, ανοιγόκλειναν θορυβωδώς ομπρέλες, ροκάνες
κροτάλιζαν κάτω από τις κοιλιές τους, τύμπανα ηχούσαν μπροστά στις μύτες τους,
ποδόσφαιρο παίζονταν ανάμεσα από τα πόδια τους, ξύλινα ρόπαλα ανεβοκατέβαιναν
ανάμεσά τους και …άλλα πολλά! Και σε όλο αυτό τον χαλασμό, ήταν υπέροχο να βλέπεις τα
δεκαπέντε περίπου τετράποδα ήρεμα και ατάραχα να παρακολουθούν σχεδόν απορημένα
τους ισάριθμους δίποδους να προκαλούν ένα …ανεξήγητο πανδαιμόνιο! Και αυτή ακριβώς
η διαφορά κάνει να ξεχωρίζουν ο πραγματικός πολεμικός Ίππος, ο δικός μας, από τον
κοινό, μετρίων απαιτήσεων, «αθλητικό» Ίππο ο οποίος λειτουργεί υπό
ανθρωποκατασκεύαστες συνθήκες «manege», ανίκανος να αντιμετωπίσει την φυσική
Ιππασία!
Νοιώθοντας να μας «χνωτίζει» ενθαρρυντικά η απόλυτη συνεργασιμότητα των Ίππων μας,
οι ατελείωτες ώρες εξωτερικής φυσικής Ιππασίας πάνω από διαφορετικά τερέν και με τους
τρείς βηματισμούς, έρχονταν να συμπληρώσουν την πλήρη ιππευτική αυτοπεποίθησή μας!
Έφιππες, πιά, διασχίσεις, πυκνών δασών όπου ο καλπασμός ανάμεσα σε κλαδιά και γύρω
από κορμούς δένδρων σε μετέφερε σε άλλες εποχές, διασχίσεις βάλτων και πυκνών
καλαμιώνων με τον Ίππο χωμένο ως την κοιλιά στο νερό, καλπαστικές υπερπηδήσεις οχθών
ποταμών αλλά και καταβάσεις οχθών με σχεδόν κάθετη κλίση, τροχασμούς ανάμεσα από
φωτιές που έπνιγαν με τους καπνούς τους Ίππο και Ιππέα, ήσαν μερικές από τις εμπειρίες
ιππεύσεως σε ανοικτό πεδίο. Και, βεβαίως, εδώ η «ώρα» ιππεύσεως δεν διαρκεί 45 λεπτά
(…) αλλά 2-4 συνεχείς ώρες!! Κράτησα την παρακάτω φωτογραφία με την πελώρια κηλίδα
αίματος στο πόδι του Νορβηγού Αρχηγού ως την πλέον ρεαλιστική φωτογραφία αυτού του  
Εκπαιδευτικού Προγράμματος: το αίμα έτρεχε σταμάτητα μέσα στη μπότα του ενώ εκείνος
κάλπαζε αδιάκοπα χωρίς να δείξει σε κανένα το τι του συνέβαινε…



      































Η ίππευσή του άψογη, ενώ εκείνος αιμορραγούσε επί τρεις ώρες πάνω στη σέλλα χωρίς
κανένας να τον έχει καταλάβει!!!! Αυτή είναι η Έφιππη Τοξοβολία, αυτή είναι η πραγματική
Ιππασία για την οποία είναι «μακράν …νυχτωμένοι» οι γραφικοί «Ιππείς» της …αγγλικής
«Ιππασίας» που ασχολούνται με το να φτιάχνουν …κοτσιδάκια τις χαίτες των Ίππων τους
διακωμωδώντας το πανέμορφο αυτό τετράποδο και την ίδια την Ιππασία!
Μετά από όλα αυτά, επιστροφή στην Κοιλάδα και ξεκίνημα νέου ιππευτικού κύκλου στο
ανοικτό Ιππευτήριο  (ομαδική έφιππη κονταρομαχία ), στον στίβο μάχης (έφιππη
σπαθασκία) και τέλος, η υπέροχη εμπειρία Έφιππης Τοξοβολίας στην ανοιχτή διαδρομή με
την μεγάλη καλπαστική ευθεία και τους σταθερούς στόχους!

























Πόση «πορεία» κόπου και αίματος για να καταφέρεις να βρεθείς στον «στόχο» σου,
σ΄αυτή την καλπαστική ευθεία της Έφιππης Τοξοβολίας όπου ο Ίππος σου θα σε κάνει να
νοιώσεις την ισχυρή συγκίνηση μιάς κορυφαίας Πολεμικής Τέχνης!!

























Και όλα τα παραπάνω, με τους Ίππους να διαβιούν ελεύθεροι, εκτός «boxes» (χειμώνα-
καλοκαίρι), γυμνόποδες (χωρίς πέταλα) και χωρίς στομίδα  (μόνον με μία φορβειά από
κορδόνι), υγιέστατοι και ήρεμοι, εκεί όπου το σπιρούνι και το μαστίγιο θεωρούνται
απολύτως απαράδεκτα σε αντίθεση με «κάποιους» δήθεν και τάχα  …«φιλίππους» της
αγγλικής «Ιππασίας» οι οποίοι επιδίδονται σε διαλέξεις …ζωοφιλίας ενώ τρυπούν τις
πλευρές των Ίππων τους με ατσάλινα σπιρούνια μαστιγώνοντάς τους με μαστίγια απείρου
σχεδιαστικής διαστροφικότητος! Και όλα αυτά με τους Ιππείς  α σ κ ε π ε ί ς  χωρίς την
γελοία «μπόμπα» της αγγλικής «Ιππασίας» στο κεφάλι τους και χωρίς «προστατευτικούς
θώρακες», χωρίς όλα αυτά που γελοιοποιούν την Ιππασία η οποία όταν γίνεται ΣΩΣΤΑ
αποτελεί την ασφαλέστατη ανθρώπινη δραστηριότητα!!  Και το πιο σημαντικό: στην Έφιππη
Τοξοβολία, για μας, η ευημερία του Ίππου αποτελεί ειλικρινή προτεραιότητα και όχι απλώς
βερμπαλιστική όπως για τους γραφικούς παράγοντες και τις μοδάτες …κορασίδες της
…αγγλικής «Ιππασίας»!

























Όμως, η Έφιππη Τοξοβολία διαθέτει και την τοξευτική παράμετρο, ακόμη μία απαιτητική
διαδικασία εκπαιδεύσεως του Εφιπποτοξότου. Καθημερινώς και με παράλληλη εξέλιξη των
ιππευτικών μας υποχρεώσεων μας περίμενε η εξωτερική πολεμική διαδρομή της
Τοξοβολίας η οποία διεξήγετο σε ορεινό έδαφος (διαρκείας δύο ωρών)  καθώς και η
πολυμορφική Τοξοβολία κλειστού χώρου με ενστικτώδη εξάσκηση σε εμπρόσθια και
πάρθια τόξευση, τόξευση κατά εκτοξευόμενων δίσκων, ρυθμική τόξευση σε συνδυασμό
ασκήσεων εδάφους και παρατάξεως μάχης. Ο κάματος της ιππεύσεως σε συνδυασμό με
εκείνον της τοξεύσεως ήσαν οι καθημερινοί μας σύντροφοι κατά την διάρκεια του
«Εκπαιδευτικού Προγράμματος Αρχηγών 2007». Και το βράδυ, όταν κάναμε τον
απολογισμό της ημέρας μετά το δείπνο, νοιώθαμε ότι το εικοσιτετράωρο που κύλησε από
πάνω μας, μας είχε αφήσει ακόμα μία «περιουσία» εμπειριών και ικανοτήτων που θα ήταν
αδύνατο να είχε αποκτηθεί διαφορετικά!
Το ξημέρωμα της τελευταίας ημέρας με βρήκε ξύπνιο να παρατηρώ τα αγουροξυπνημένα
τετράποδα να πίνουν νερό στην όχθη της λίμνης. Οι κινήσεις τους νωχελικές αλλά γεμάτες
υγεία και δύναμη, σαν μωρά που ανακλαδίζονται κοιτάζοντας τις πρώτες ακτίνες του
Ήλιου... Έκανα τον δικό μου απολογισμό των αξέχαστων εμπειριών που έζησα στην
Κοιλάδα, όταν, άκουσα τον στιβαρό βηματισμό να πλησιάζει απ΄την "αετοφωλιά" του
δασκάλου: ήταν ο Kassai Lajos ετοιμοπόλεμος -όπως πάντα- με το Τόξο και την ξέχειλη
από βέλη φαρέτρα του στα αεικίνητα χέρια του. Με προσεκάλεσε να παρακολουθήσω την
ατομική του προπόνηση στο στίβο μάχης...





Ήμουν "καρφωμένος" όσην ώρα κάλπαζε κι εξαπέλυε τα βέλη του στους στόχους... Ο
Kassai Lajos δεν ήταν απλώς "ένα" με τον Ίππο  του αλλά έδειχνε να αποτελεί το ίδιο το
αιθερικό σώμα του δυνατού και πανέμορφου τετραπόδου! Και το Τόξο του προέκταση της
ψυχής του! Ο καταιγισμός των βελών ανάκατος με τις πρώτες ηλιαχτίδες "ύφαινε" γύρω από
το Άτι και τον Πολεμιστή την πιό μεγαλόπρεπη αυλαία! Δίστασα να φωτογραφίσω
νοιώθοντας ότι η ιερότητα της στιγμής δεν μπορούσε να αποτυπωθεί... Ό,τι κατάφερα ήταν
αυτό που ακολουθεί:






































Η προπόνηση του Δασκάλου τελείωσε με Ο Λ Α τα βέλη του να έχουν βρει το κέντρο των
στόχων! Ο ίδιος χαλαρός και λιγομίλητος κατέβηκε από το Άτι του τον "Tordas" και
χαμογελώντας μου, μου τον περέδωσε και μου είπε να τον ιππεύσω! Σάστισα, αλλά χωρίς
δεύτερη σκέψη βρέθηκα στη ράχη του! Χαρά, συγκίνηση, Τιμή! Ο Δάσκαλος ακολούθησε
πλάι μου φορτωμένος όλο του τον οπλισμό κι αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τον λόφο
επιστρέφοντας στους σταύλους. Δεν σταμάτησε να μου μιλά, όσο εγώ απολάμβανα τον
σταθερό βηματισμό του "Tordas". Mου μιλούσε για τις ιδανικές Κοινωνίες που διατηρούν
αναπεπταμένα τα Ιδανικά και τις Αξίες, μου μίλησε για το χρέος μας να διατηρήσουμε την
καθαρότητα της ψυχής μας από την οποία εξαρτάται το μέλλον των αγέννητων παιδιών,
μου μίλησε για το καθήκον μας να τιμούμε τους Προγόνους και την Ιστορία των Εθνών μας
που όλα μαζύ μπορούν να συνθέσουν έναν όμορφο Κόσμο. Στο τέλος μου είπε:
"Ειδικώς για τους Έλληνες θα ήθελα να οργανώσω εδώ την λειτουργία ενός
Σχολείου Ιππασίας ώστε να συντελέσω στην ανάπτυξη της Ελληνικής Ιππασίας.
Μετά την επίσκεψή μου στην Ελλάδα νοιώθω πολύ δεμένος μαζύ σας!"
Το βράδυ φεύγοντας δεν αποχαιρέτισα κανέναν, απλώς τους εξήγησα ότι επιστρέφοντας
στις Πατρίδες μας συνεχίζουμε να παραμένουμε πάντα μαζύ,  αδελφωμένοι στο κοινό
«μονοπάτι» της Έφιππης Τοξοβολίας.



                                  





Η αγαπημένη μου Βουδαπέστη με περίμενε και μαζύ της η …ανάπαυση του πολεμιστού!
Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω την Ουγγαρία χωρίς την καθιερωμένη χαλάρωσή μου στις
πανέμορφες γωνιές της Βουδαπέστης με το υπέροχο ανοιξιάτικο «χαμόγελό» της! Όμως,
σ΄αυτό το δωδέκατο κατά σειρά ταξίδι μου στην καρδιά της Ουγγαρίας, είδα ότι η
παγκοσμιοποίηση, δηλαδή η αποδόμηση των Αξιών, είχε καταφέρει κι εδώ τα άθλια
αποτελέσματά της…
Σε έναν απογευματινό περίπατο μέσα από το θλιβερό τοπίο της εβραϊκής συνοικίας,
ακριβώς πίσω από την παλιά Συναγωγή (και, περιέργως, εξακολουθούν να είναι όλες παλιές
ασχέτως των «καταστροφών» που …υπέστησαν) αντίκρυσα μια εικόνα που μέχρι τώρα
μου ήταν ολότελα ξένη γι΄αυτή την ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα: εκατοντάδες εγχρώμους
λαθρομετανάστες να «νταραβερίζονται» ύποπτα έξω από μισοσκότεινα χαμαιτυπεία που
«ξέρναγαν» μπόχα και μυρουδιές αλλόκοτες, ενώ περιπλανώμενες τροτέζες
απροσδιορίστων προελεύσεων ψώνιζαν «πελάτες» πλάι σε αγόρια (ο θεός να τα κάνει…)
που σε κοίταζαν «πεινασμένα» ανάμεσα σε σοβαρούς  ραβίνους με κοτσιδάκια που
περιέτρεχαν κρατώντας την τορά παραμάσχαλα! Ένα απαίσιο «παζλ» παρακμής σε μια
πόλη που μέχρι τώρα την θεωρούσα ευρωπαϊκό πρότυπο!      
Συνέχισα το περπάτημά μου κι άρχισα να κατηφορίζω την Vaci Uca φορτωμένος με μαύρες
σκέψεις για το μέλλον της Ουγγαρίας, όπου, μπροστά στο εμπορικό κέντρο «Made in
World» (άραγε, τυχαίο το όνομα;;;;…) άλλη μια απελπισμένη ιερόδουλη νόμισε πως θα της
ήμουν βολικός «πελάτης»! Την απέπεμψα με μία χειρονομία χωρίς καν την κοιτάξω και
βάρυνα περισσότερο… Η Ουγγαρία είναι ολοφάνερο ότι ακολουθεί τον κατήφορο της
υπόλοιπης Ευρώπης!
Το πρωί ξύπνησα με μια διάθεση να ξαναβρώ την ποιοτική μου Βουδαπέστη, εκείνη που
γνώριζα στα προηγούμενα ταξίδια μου! Απεφάσισα να πάρω το πρωϊνό μου στο “Cafe
Callas” δίπλα από την Όπερα, στο δενδροφυτευμένο βουλεβάρτο της οδού Andrassy.
Βολεύτηκα στις αναπαυτικές ψάθινες πολυθρόνες του κι άξαφνα, μπροστά μου, στο
φανάρι, σταμάτησε μια τεράστια υπερσύγχρονη απαστράπτουσα “Harley-Davidson”
ηχορρυπαίνοντας την περιοχή με αφροαμερικάνικη «μουσική» στη …διαπασών! Η
πινακίδα της ουγγρική αλλά ο αναβάτης της θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε! Η εικόνα
θύμιζε περισσότερο Νέα Υόρκη παρά Βουδαπέστη… Εκεί που άλλοτε πέρναγαν τα
σοβιετικά καμιόνια μεταφέροντας Ούγγρους μελλοθάνατους πατριώτες στα κομμουνιστικά
εκτελεστήρια της Andrassy 60, τώρα, ένας «γιός του Δαυίδ» (“Davidson”) εξαμερικάνιζε τα
πάντα δολοφονώντας την ψυχή και την αισθητική της Ουγγρικής Κοινωνίας. Ο
απάνθρωπος καπιταλισμός, «γιός του Δαυίδ», έρχονταν ν΄αποτελειώσει την ήδη ματωμένη
από τον κομμουνισμό Ουγγαρία. Σ΄εκείνο το σημείο που ακόμη δονείται από τα έγχορδα
της Philarmonia Hungarica η βάρβαρη αφροαμερικάνικη ηχορρύπανση του «γιού του
Δαυίδ»,  ήρθε να «θάψει» κάθε ουγγρική ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον μετά την
εναπόθεση του κομμουνισμού στα απορρίμματα της Ιστορίας!
Ίδια σκατά σε διαφορετική «απόχρωση» με κοινό παρονομαστή τους «γιούς του Δαυίδ»
να δηλητηριάζουν τις ξέφραγες ευρωπαϊκές Κοινωνίες!
Μάζεψα την πετσέτα μου, πλήρωσα τον λογαριασμό μου κι αποχαιρέτησα και την Andrassy
με τις εκατόμβες των θυμάτων της, αλλοτινών και τωρινών, σκεπτόμενος ότι τουλάχιστον τα
αλλοτινά της θύματα είχαν και λόγο θυσίας…
Ύστερα ξαναθυμήθηκα τα τελευταία λόγια του Kassai Lajos στο κλείσιμο του απολογισμού
του εκπαιδευτικού μας προγράμματος:
«Οι Κοινωνίες μας ταλαιπωρούνται κι αρρωσταίνουν. Εσείς είστε εκείνοι οι οποίοι θα
προσφέρετε στις δικές σας Κοινωνίες ένα σοβαρό μέσο ψυχοπνευματικής
ισορροπίας: την Έφιππη Τοξοβολία»! Οι Κοινωνίες σας το χρειάζονται. Δουλέψτε
τίμια με τους εαυτούς σας για να μπορέσετε να τους το προσφέρετε!».









Λακωνική υπήρξε η επίσημη ανακοίνωση του Οργανισμού «KASSAI» σχετικά με το
διεξαχθέν «Σχολείο Αρχηγών, 2007»:



Kedves Lovasνjαszok!

Egy sikeres nemzetkφzi vezetőkιpző edzőtαbort zαrtunk Pettra Engelaender
(Nιmetorszαg), Todd Delle ιs Alex Tiberi (Amerika), Johannes Fischnaller ιs Kerstin
Pressel (Ausztria), Arnt-Jonny Alme (Norvιgia), Guo Lei (Kνna) ιs Aristotelis
Kalentzis (Gφrφgorszαg) rιszvιtelιvel.
Az edzőtαbor cιlja a lσval valσ kapcsolat elmιlyνtιse, a jobb csapatmunka, ιs
felkιszόlιs a jφvő ιvi vilαgtalαlkozσra, (mely 2008. jϊlius első szombatjαn lesz).
Mindenki nagyon fαradtan, de ιlmιnyekkel gazdagon hagyta el a vφlgyet. A
versenyen elιrt eredmιnyek tόkrφzik, hogy nagyon kevιs idő maradt lovasνjαszatra,
ιs rengeteget foglalkoztunk lovas alaki gyakorlatokkal. A lovak vαrakozαson felόl
teljesνtettek mindnyαjunk nagy φrφmιre. Kιpzιsόk jσ όtemben halad ιs az őszre
tervezett gyakorlatok vιgrehajtαsαra alkalmasak lesznek.

άdvφzlettel:

Kassai Lajos





Dear Horseback Archers!

April 08-15, 2007 we had a successful international training camp for leaders with
Pettra Engelaender (Germany), Todd Delle and Alex Tiberi (USA), Johannes
Fischnaller and Kerstin Pressel (Austria), Arnt-Jonny Alme (Norway), Guo Lei (China)
and Aristotelis Kalentzis (Greece).
The aim of the training camp was to deepen the relationship between the horse and
the rider, to have a better team-work, and we made preparations for the next yearʼs
world-meeting (which will take part on the first Saturday of the July, 2008).
Everybody left the valley very tired, but rich in experiences. The results achieved on
the competition show that we had very little time for the horseback archery; instead
we spent a lot of time practicing form exercises with the horses.
To our all pleasure the horses did a great job. Their teaching advances at a quick
pace, and will be suitable for the executing of the exercises planned for fall.

Best regards,

Kassai Lajos
























             








Καμιάν άλλη λεπτομέρεια δεν ανέφερε ο Δάσκαλος για την αξέχαστη εμπειρία που μας
προσέφερε… Νομίζω ότι θα ήταν κρίμα να αποσιωποιηθούν  οι στιγμές που ζήσαμε στο
Kaposmero. Κρίμα, όχι για μας αλλά για την Ελληνική Ιππασία και την Ελληνική Τοξοβολία
που έχουν πολύ ...μακρύ δρόμο ώστε να  π λ η σ ι ά σ ο υ ν  το επίπεδο των ιππικώς και
τοξευτικώς προηγμένων χωρών…
Η Έφιππη Τοξοβολία είναι μία ιδιαίτερα
επίπονη Πολεμική Τέχνη και η Κοιλάδα
του Kaposmero είναι η σύγχρονη
«Πατρίδα» της…

Όμως, αυτή η «Πατρίδα» είναι
«χτισμένη» με πολύ ιδρώτα, αίμα και
δάκρυα …χαράς, όταν κατόπιν κόπων
και θυσιών βλέπεις εδώ την προσπάθειά
σου να δικαιώνεται!

Άλλως τε, κάπως έτσι δεν γίνεται και στη
ζωή;
"Αριστοτέλη, η πρωϊνή άσκηση μας ενώνει με το πνεύμα των
Προγόνων μας που μας παρακολουθούν από ψηλά! Το ξημέρωμα
είναι η καλύτερη ώρα!"
Ή, τι σημαίνει "εκπαίδευση" στη Κοιλάδα!
ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΡΧΗΓΩΝ, 2007