Η αρχέγονη τέχνη της Τ ο ξ ι κ ή ς , δηλαδή, αυτής που σήμερα ονομάζουμε «Τοξοβολία», αποτελεί την αφετηρία της εξελίξεως των εκηβόλων «εργαλείων» με τα οποία ο Άνθρωπος υπερέβη τις αντιξοότητες της Φύσεως για να κινηθεί στο άνυσμα των αιώνων. Αρχήθεν, η Τοξική και το Τόξο ήσαν ό π λ α στα χέρια του Ανθρώπου ' όπλα τα οποία προωρίζοντο για την εξασφάλιση τροφής αλλά και την προστασία του από ζώντα εχθρικά «στοιχεία». Μέχρι την ανακάλυψη της πυρίτιδος και την ραγδαία βελτίωση των επιδόσεων των εκηβόλων όπλων, η Τοξική ήταν το κύριο «βοήθημα» του Ανθρώπου και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της στην επιβίωσή του την ανέδειξε σε μία κοινωνική παράμετρο με τεράστια σημασία αλλά και εξίσου τεράστιο ιστορικό και πρακτικό περιεχόμενο. Δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να δεχθούμε ότι η Ιστορία της Ανθρωπότητος είναι «γραμμένη» επάνω στις αιχμές των βελών που ο Άνθρωπος ετόξευσε κατά την μακραίωνα ύπαρξή του! Έτσι, ακόμη και μετά την καθιέρωση των πυροβόλων εκηβόλων, η Τοξική παρέμεινε ως η πρώτη «περγαμηνή» καταγραφής της αγωνίας του Ανθρώπου για επιβίωση αλλά και της τελικής του νίκης επί των αντιξόων φυσικών του διακυβευτών. Γίνεται, λοιπόν, εύκολα αντιληπτό ότι η Τοξοβολία η οποία σήμερα εκλαμβάνεται ως ένα κοινό «Άθλημα» δεν αποτελεί καθόλου, απλώς, κάτι τέτοιο! Η Τοξοβολία, δεν μπορεί να σμικρυνθεί σε μία «διαδικασία» αποκομιδής "βαθμών" και "κυπέλλων"σε μία πεπατημένη αναδείξεως "πρωταθλητών"κι ενισχύσεως του οικτρά κι ασυγχώρητα εμπορικοποιημένου "πρωταθλητισμού" των παρακμιακών ημερών μας! Η Τοξοβολία, με το ανεκτίμητο ανά τους αιώνες περιεχόμενό της, μπορεί να αποβεί σιωπηλός μεν, δραστικός δε, «παιδαγωγός» χαρακτήρων σε μία περίοδο τόσο αντιπαιδαγωγική για την Ανθρωπότητα. Η Τοξοβολία, ως τέχνη απλή, σύμφυτη με τον Άνθρωπο και συνάδουσα με την αγνότερη φυσικότητα για την οποία «διψά» ο Πλανήτης μας, διδάσκει το ευ αγωνίζεσθαι κατά τον πλέον αδρό τρόπο! Διδάσκει την αυτοσυγκέντρωση, την ορθή των πραγμάτων εκτίμηση, την συνεχή καταβολή ψυχικής και σωματικής προσπαθείας, την αγόγγυστη έκθεση του ασκούντος την στα στοιχεία της Φύσεως, δηλαδή, διδάσκει τον τρόπο, το ουσιαστικό vade mecum, δια του οποίου ο σύγχρονος Άνθρωπος μπορεί να βελτιώσει την σχέση του με την ζωή, αναθεωρώντας λανθασμένα «αζιμούθια» που μπορεί ήδη να έχει «χαράξει»! Πώς όμως να απολαύσει κανείς την ουσιαστική προσφορά της Τοξοβολίας όταν την περιορίζει στα ευτελή όρια ενός κοινού βαθμοθηρικού «Αθλήματος»; Πώς θα μπορούσε σήμερα η Τοξοβολία να εκχωρήσει στους θεράποντές της όλον εκείνο τον παιδαγωγικό αλλά και γνωστικό πλούτο της με τους οποίους θα τους έκανε ευτυχέστερους κατά τον βίο; Η σύγχρονη αντιμετώπιση της Τοξοβολίας από τους «επισήμους» φορείς της [αθλητικές αρχές κλπ] αποτελεί έναν ταφικό μονόδρομο ο οποίος προδιαγράφει την κοινωνική της αποτελεσματικότητα και την συρρικνώνει στα περιωρισμένα επίπεδα του σημερινού αμφιλεγόμενου «πρωταθλητισμού». Του «πρωταθλητισμού» της ...υπερτεχνολογίας [η οποία, ουσιαστικώς, καταργεί την ανθρώπινη προσπάθεια και την υποκαθιστά με την πρόταξη μηχανιστικής δράσεως, hi-tech] και της φαρμακοδιεγέρσεως, περί της οποίας, δυστυχώς, ουδεμία περαιτέρω μνεία χρειάζεται...! Δυστυχώς, οι προμνημονευθείσες «αθλητικές αρχές» κάθε άλλο παρά θα μπορούσαν να εκληφθούν ως «αποδιοπομπαίοι τράγοι» για την σημερινή «μινιμαλιστική» αντιμετώπιση ενός τόσο σημαντικού ζητήματος όπως η Τοξοβολία. Οι «αθλητικές αρχές» αποτελούν το «εκτελεστικό όργανο» μιάς «χαριστικής βολής» την οποία κατέφερε στο αθλητικό Πνεύμα η περιρρέουσα ηθική κατάπτωση και διατηρούμε βάσιμες ελπίδες ότι εν μέσω αυτών των «αθλητικών αρχών» συμπεριλαμβάνονται και αρκετά ενάρετα Στοιχεία τα οποία και το θάρρος της αυτοκριτικής διαθέτουν και ετοιμότητα αποκαταστάσεως των εν γένει ημαρτημένων έχουν. Προς α υ τ ά και, απευθυνόμαστε! Η Τοξοβολία στην σημερινή Ελλάδα δεν είναι παρά μία παρωνυχίδα στην τεράστια «φάμπρικα» διογκώσεως των δεικτών του «πρωταθλητισμού» χωρίς κανένα σεβασμό προς την ηθική της Αθλήσεως, την ανάπτυξη των αρετών των Αθλουμένων και την εμπέδωση ήθους και γνώσεως στις Κοινωνίες. Δεν ασκείται μεθοδικά αλλά ευκαιριακά και απρογραμμάτιστα, δεν δρομολογείται με την μακρόθωρη προοπτική ενός συλλογικού ευεργετήματος αλλά με την εγωϊστική μικρότητα των εξατομικευμένων επιτεύξεων «ρεκόρ», δεν προστατεύεται εκ της φαλκιδεύσεως που επιφέρει η εμπορικοποίηση αλλά εγκαταλείπεται εις το έλεος του "sponsoring" και της προωθήσεως ενός ανόητου καταναλωτισμού ο οποίος το μόνο που προάγει είναι το κερδοσκοπικό «αλισβερίσι»! Δεν είναι ασφαλώς εύκολο, μεσούσης μιάς τέτοιας παρακμής (και όχι μόνον «αθλητικής»... ) να προταθούν λύσεις. Όμως, με την πεποίθηση ότι δεν εξέλειπαν ενάρετα πλάσματα που μπορούν να υλοποιήσουν εναγώνιες προτάσεις που αφορούν στην ανέλιξη της Τοξοβολίας, επιχειρούμε να διατυπώσουμε τις, κατά την γνώμη μας, προτεραιότητες που θα ευεργετούσαν τόσο την Τοξοβολία όσο, κυρίως- και τους με αυτήν ενασχολουμένους : Α΄ Η αναγκαιότητα καθιερώσεως Εκπαιδευτικών Αρχών. Η Τοξοβολία είναι ένα από τα σοβαρότερα Αθλήματα που εάν δεν διδαχθούν εξ αρχής σωστά όχι μόνο θα οδηγήσουν σε πρόωρη έξοδο τον μαθητή αλλά μπορεί και να του επιφέρουν σοβαρές και μόνιμες κακώσεις. Η Ομοσπονδία θα πρέπει να συντάξει και να καθιερώσει ενιαίο Κώδικα Εκπαιδευτικών Αρχών ο οποίος να ισχύει σε όλους τους Συλλόγους της δυνάμεώς της και ο οποίος να προβλέπει: α. Την ύπαρξη συγκεκριμένων χώρων (προ/αποθερμάνσεως, προπονήσεως, αναμονής, υγιεινής και αποδυτηρίων) για κάθε Σύλλογο. Έτσι θα πάψουν να υπάρχουν Σύλλογοι «τσαντήρια» που δεν παρέχουν στοιχειώδεις χώρους ευπρεπούς αθλήσεως στους Αθλητές τους καταρρακώνοντας την ψυχολογία τους! β. Τον, βάσει της εκτάσεως των παραπάνω χώρων, υπολογισμό ανωτάτου αριθμού Αθλητών που να μπορούν να εγγραφούν στον συγκεκριμένο Σύλλογο ώστε οι Σύλλογοι να πάψουν να αποτελούν εισπρακτικές φάμπρικες νεοεγγραφομένων Αθλητών οι οποίοι συνωστιζόμενοι απογοητεύονται και εγκαταλείπουν. γ. Τον υπολογισμό ανωτάτου αριθμού προπονουμένων για κάθε Προπονητή ώστε να μην καταντά εικονικό το προπονητικό έργο όταν ο Προπονητής είναι υποχρεωμένος να προπονεί υπεραρίθμους Αθλητές παρά πάσα λογική. δ. Την συγκεκριμενοποίηση ημερομηνιών λήξεως εγγραφών κάθε νέου αθλητικού έτους, ώστε να μην διαταράσσεται η προπονητική ροή με συνεχείς και καθ΄όλο το έτος «αφίξεις» νέων Αθλητών με αποτέλεσμα ο Προπονητής να είναι αναγκασμένος να παρακάμπτει τους παλαιούς προπονουμένους ώστε να καθοδηγεί νεοεισερχομένους. ε. Την εισαγωγική κατάρτιση του Τοξότη ΠΡΙΝ κρατήσει στα χέρια του τόξο ως προς την ενδεδειγμένη «ετικέτα» συμπεριφοράς στους αθλητικούς χώρους, κάτι που η άγνοιά του συνεπάγεται την απολύτως αντιαθλητική εικόνα που παρατηρούμε σε χώρους προπονήσεων και αγώνων σήμερα. Πριν από ο,τιδήποτε άλλο, ο Τοξότης υποχρεούται να αναπτύξει αθλητικό Ήθος, όπως ακριβώς διδάσκονται οι Τοξότες στις χώρες όπου η Τοξοβολία διαθέτει ισχυρή Παράδοση. στ. Την θεωρητική κατάρτιση του Τοξότη στην Ιστορία και πρακτική της Τοξοβολίας. Δεν είναι δυνατόν να αγνοεί κανείς το αντικείμενό του ενώ ενεργά ασχολείται με αυτό! Το αποτέλεσμα θα είναι πάντα ακρωτηριασμένο και αυτό το βλέπουμε παντού σήμερα. Β΄ Η αναγκαιότητα καθιερώσεως αυτής καθ' αυτής της Παραδοσιακής Τοξοβολίας. Η Ελλάδα είναι μια χώρα της οποίας η τοξευτική παράδοση ανάγεται στο απώτατο παρελθόν. Η μυθολογία της βρίθει αναφορών στα τοξευτικά κατορθώματα θεών και ηρώων, ενώ κατά τους ιστορικούς χρόνους της Αρχαιότητος, η τοξευτική δεινότητα ιδίως των Θρακών και των Κρητών ήταν ξακουστή σε ολόκληρο τον Κόσμο. Το «νήμα» της τοξευτικής παραδόσεως διατρέχει ολόκληρη την ιστορική διαδρομή του Ελληνισμού. Αυτό άλλωστε υπογραμμίζει και η πληθώρα εκφράσεων της Ελληνικής γλώσσας (πχ. "εξ οικείων τα βέλη" ), που ήταν ανέκαθεν κοινό κτήμα ολόκληρου του Ελληνικού Λαού. Ας μη λησμονείται ότι επί χιλιετίες και μέχρι σχετικά προσφάτως, το τόξο δεν ήταν απλώς ένα μέσο αθλητικής ψυχαγωγίας, αλλά ευρύτατα διαδεδομένο και πολύτιμο εργαλείο επιβιώσεως με πολυποίκιλες εφαρμογές τόσο στον πόλεμο όσο και στην ειρήνη. Σήμερα, στην Ελλάδα, η έμφαση που δίδεται στις σύγχρονες τοξευτικές μεθόδους, ατυχώς δεν συνοδεύεται από παράλληλη μελέτη και καλλιέργεια των παραδοσιακών μορφών τοξοβολίας. Βέβαια, όπως σε κάθε γνωστικό πεδίο, έτσι και στην τοξοβολία, η εξέλιξη μεθόδων και τεχνικών είναι νομοτελειακή αναγκαιότητα. Αντιστοίχως, όμως, η μελέτη της ιστορικής εμπειρίας και η εντρύφηση στην Παράδοση προσφέρουν πολύτιμη αρωγή και αγωγή τόσο στον Αθλητή όσο και στον μελετητή που επιθυμεί να εμβαθύνει στην τέχνη της Τοξοβολίας, πέρα από το "μοντέρνο", στενά πρωταθλητικό της σκέλος. Η Παραδοσιακή Τοξοβολία, εκτός από πηγαίο Άθλημα, είναι επίσης μια δυναμική μέθοδος για την ενεργητική βίωση της Ιστορίας. Δια της Παραδοσιακής Τοξοβολίας, η πολεμική αλκή των τοξοτών του παρελθόντος, αντί να μένει περίκλειστη στις σκονισμένες σελίδες των ιστορικών εγχειριδίων, ζωντανεύει και γίνεται βιωματικό κτήμα του σύγχρονου τοξοβόλου, ο οποίος εξοικειώνεται με τις τεχνικές, τη νοοτροπία και τις προκλήσεις που αντιμετώπιζαν οι πολυάριθμες γενεές των «προδρόμων» του στην τέχνη της Τοξοβολίας. Οι δυνατότητες της Παραδοσιακής Τοξοβολίας έχουν προ πολλών ετών γίνει αντιληπτές στο εξωτερικό. Τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία, αλλά και στην Αμερική και στην Αυστραλία, η Παραδοσιακή Τοξοβολία επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Η αναβίωση των παραδοσιακών μορφών Τοξοβολίας υλοποιείται με την εμφάνιση αμέτρητων Συλλόγων και Ομοσπονδιών που την προωθούν και συνοδεύεται από πλήθος ακαδημαϊκών μελετών, ενώ, συμβάλλει με σοβαρές αξιώσεις στο ευρύτερο ρεύμα έρευνας και αναβιώσεως των ιστορικών μορφών του μάχεσθαι (re-enactment). Έτσι, η Παραδοσιακή Τοξοβολία «γεφυρώνει» τον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό. Η Παραδοσιακή Τοξοβολία είναι «πολιτιστικός αθλητισμός» και συνάμα «αθλητικός πολιτισμός». Παγκοσμίως, πληθώρα «εστιών» Παραδοσιακής Τοξοβολίας - πολλές εκ των οποίων απολαμβάνουν γενναίας κρατικής και ιδιωτικής υποστηρίξεως και ενισχύσεως, αφ' ενός, φέρνουν ένα ευρύτατο Κοινό σε επαφή με την κουλτούρα της τοξεύσεως και τη σύγχρονη αθλητική Τοξοβολία, αφ΄ ετέρου δε, προσελκύουν τους φίλους της Παραδοσιακής Τοξοβολίας διεθνώς και τους εξοικειώνουν με την ιστορική και πολιτιστική παράδοση των διοργανωτριών χωρών, με ευεργετικές επιδράσεις για την συναδέλφωση και την επικοινωνία των Ανθρώπων. Το εξαιρετικό κλίμα και οι ήδη ανεπτυγμένες τουριστικές υποδομές της Ελλάδος την καθιστούν ιδανική τοποθεσία για τη διεξαγωγή μαθημάτων, σεμιναρίων και διοργανώσεων Παραδοσιακής Τοξοβολίας. Η δε αρχαία τοξευτική της παράδοση βοηθά στη διασπορά της κουλτούρας του τόξου στον Ελληνικό Λαό και ειδικά στη Νεολαία μας την ...πανταχόθεν βαλλόμενη! Στην Ελλάδα, η Παραδοσιακή Τοξοβολία μπορεί να αποτελέσει μια εξαιρετική διέξοδο εναλλακτικής αθλητικής αναψυχής και μορφωτικής εντρυφήσεως στο ιστορικό μας παρελθόν, αλλά και «λεωφόρο» δυναμικής διεξόδου της Ελληνικής Νεολαίας προς τη ευρύτερη, πλέον ουσιαστική και αντι-εμπορική, αμιγώς, αθλητική Τοξοβολία. Συνεπώς : 1. Η Παραδοσιακή Τοξοβολία συνιστά την πλέον γνήσια μορφή Τοξοβολίας, απαλλαγμένη από την αρνητική παρεμβολή της Τεχνολογίας η οποία ουσιαστικά καταργεί το ανθρώπινο ένστικτο το οποίο υποκαθιστά και «τοξεύει» αντ΄ αυτού! Έτσι, η Παραδοσιακή Τοξοβολία αποτελεί «θεμέλιο λίθο» αποεμπορικοποιήσεως της Τοξοβολίας κι επαναφοράς της στην πρωταρχική της αγνότητα. 2. Η Παραδοσιακή Τοξοβολία συνδέει τον σύγχρονο Έλληνα με τις τοξευτικές του ρίζες, καθώς η τόξευση είναι μείζον στοιχείο της Ελληνικής πολεμικής και αθλητικής παραδόσεως ήδη από τον καιρό του Ομήρου, των αρχαίων Θρακών και Κρητών. 3. Η Παραδοσιακή Τοξοβολία, με την κοινή πανανθρώπινη καταγωγή και χαρακτήρα της, συνιστά «συνδετικό κρίκο» των Λαών μέσα σε μία εποχή αιματηρών ερίδων και ανόητων διεθνών ανταγωνισμών. 4. Η Ελλάδα με την εκπληκτική Ιστορία, το ιδανικό περιβάλλον και τις κλιματικές της συνθήκες, όχι απλώς ενδείκνυται για την άσκηση της Παραδοσιακής Τοξοβολίας αλλά και θα μπορούσε να αποτελέσει την σύγχρονη κοιτίδα του ευγενούς αυτού Αθλήματος με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Χώρα μας, την Νεολαία μας και την υστεροφημία των «ημερών» μας. 5. Η παγκόσμια ανάπτυξη και μάλιστα με ραγδαία πρόοδο της Παραδοσιακής Τοξοβολίας τουλάχιστον θα έπρεπε να παρακολουθηθεί και από την σημερινή Ελλάδα . Γ΄ Η αναγκαιότητα αρχαιολογικής έρευνας περί την Τοξοβολία και το Τόξο. Μπορεί η Τοξοβολία σε άλλες χώρες να αποτελεί ένα απλό Άθλημα αλλά στην Ελλάδα συνιστά μέρος της ιστορικής της «φυσιογνωμίας» και δραστηριότητα αναποσπάστως συνδεδεμένη με το ιστορικό της παρελθόν. Αυτή η ιδιαιτέρως σοβαρή σχέση της Τοξοβολίας με τον Ελληνικό Κόσμο υπαγορεύει την άμεση αναγκαιότητα μιάς επισταμένης αρχαιολογικής έρευνας της Τοξοβολίας στον Ελληνικό χώρο. Έτσι και ουσιαστική γνώση περί του Ελληνικώς «τοξεύειν» θα προκύψει αλλά και σαφές συμπέρασμα περί την κατασκευή του Ελληνικού Τόξου θα μπορέσει να συναχθεί ώστε, επιτέλους, η Ελληνική Τοξική Παράδοση να υποστηρίξει την γνώση της απαραίτητης Παραδοσιακής Τοξοβολίας η οποία προετάθη ήδη. Είναι γνωστόν δυστυχώς ότι σήμερα δεν μπορούμε να προσδοκούμε την τεράστια ευεργεσία την οποία προσέφεραν εις τα Ελληνικά αρχαιολογικά «πράγματα», π.χ., οι Γερμανοί Αρχαιολόγοι (όπως στην περίπτωση της πλήρους ανασκαφής και αποκαταστάσεως της Αρχαίας Ολυμπίας ή του Κεραμεικού), ή οι Γάλλοι ή οι Αμερικανοί συνάδελφοί τους οι οποίοι κυριολεκτικώς «ανεβίωσαν» την αρχαία Ελληνική Αρχαιότητα αποδίδοντάς την στους νεωτέρους! Όμως, η εξασφάλιση μιάς χορηγίας για τον σκοπό αυτό και η ανάθεση του προτεινόμενου έργου σε έγκριτους Αρχαιολόγους πολλά θα συνεισέφερε σε ουσιαστική γνώση επί του τοξικού αντικειμένου. Άλλωστε η πρακτική απέδειξε (Ύδραυλις, κλπ, κλπ) ότι παρόμοιες χορηγίες εξασφαλίζονται χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και το αποτέλεσμα είναι ανεκτίμητο. Δ΄ Η αναγκαιότητα αποκτήσεως θεωρητικής τοξευτικής Παιδείας. Η ενασχόληση με το οιονδήποτε γνωστικό αντικείμενο άνευ στοιχειώδους θεωρητικής γνώσεώς του δεν εγγυάται επιτυχές αποτέλεσμα! Κατά την πλέον εσφαλμένη αντίληψη ο πάντα βιαστικός και ασύνειδος εν πολλοίς, σύγχρονος Άνθρωπος, θεωρεί ότι μόνον η «πράξη» οδηγεί σε κατάκτηση μιάς τέχνης παραβλέποντας ότι η άγνοια του θεωρητικού υποβάθρου της είναι ολέθρια. Στον σύγχρονο «πρωταθλητισμό» η καταστρεπτική βιασύνη της βαθμοθηρίας και των «διακρίσεων» αποστερεί στους Αθλητές την ουσιαστική θεωρητική κατάρτιση επί του αθλητικού τους αντικειμένου αφαιρώντας τους ένα κύριο «όπλο» επιτυχίας, κάτι που ισχύει και στην Τοξοβολία, όπου η έλλειψη επισήμου βασικού εκπαιδευτικού Εγχειριδίου δυσχεραίνει την γνώση του τοξευτικού αντικειμένου από τον Αθλητή. Κυρίως, η μη καταγραφή της ελληνόγλωσσης τοξευτικής ορολογίας (η οποία είναι πληρέστατη) και η, αντ΄ αυτής, χρήση κακόηχων και ανακριβολογούντων ξενόγλωσσων όρων επιφέρει σύγχυση και Βαβυλωνία, κάτι που κάθε άλλο παρά ευνοεί την προαγωγή της Τοξοβολίας. Όπως είναι γνωστό, μετά τις δολοφονικές επιθέσεις στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, μαζύ με ολόκληρο τον Ιαπωνικό Λαό οι βάρβαροι επιδρομείς επεχείρησαν να «καταργήσουν» και την Παράδοσή του. Έτσι, στην μεταπολεμική Ιαπωνία οι εισβολείς έθεσαν «εκτός νόμου» και αυτή την Παράδοση, μαζύ δε με αυτήν και την Τοξοβολία! Παρά ταύτα, οι Ιάπωνες, Λαός με βαθύτατη ιστορική συνείδηση και απόλυτο σεβασμό στις Αξίες, προέβησαν ήδη από το 1946 σε έντονες «παραστάσεις» ενώπιον των βαρβάρων κατακτητών τους προκειμένου να επανανομιμοποιήσουν την Παραδοσιακή τους Τοξοβολία (Kyudo) πεπειθότες ότι αποτελούσε τον «κορμό» των Παραδοσιακών τους Αθλημάτων. Επιτέλους, οι εισβολείς το 1949 υποχωρούν κι επιτρέπουν την ίδρυση της Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Παραδοσιακής Ζενικής Τοξοβολίας (ZEN NIHON KYUDO RENMEI) η οποία ως έναν από τους πρώτους σκοπούς της έθεσε την έκδοση ενός εκπαιδευτικού εγχειριδίου Τοξοβολίας που να καθοδηγεί τους Αθλητές της επί μιάς μεθόδου εγγυωμένης αποτελεσματικότητα. Έτσι, ενώ ακόμη οι δύο μαρτυρικές τους Πόλεις ανέδιδαν ραδιενέργεια και θάνατο, ενώ τα ερείπια εκ των απανθρώπων βομβαρδισμών ακόμη εκάπνιζαν, οι Ιάπωνες, το 1953 η Ομοσπονδία καταφέρνει να εκδώσει το μνημειακό εγχειρίδιο Τοξοβολίας, το περίφημο "Kyudo Kyohon" ! Πόση ντροπή, λοιπόν, για την ...μετά 56 ολόκληρα χρόνια!- ευημερούσα Ελλάδα να μην διαθέτει για τους Αθλητές της ένα τόσο στοιχειώδες εκπαιδευτικό μέσο!! Κατόπιν τούτων, προτείνουμε στην Ελληνική Φίλαθλο Ομοσπονδία Τοξοβολίας την συγκρότηση Επιτροπής Συντάξεως Βασικού Εγχειριδίου Τοξοβολίας, προκειμένου εντός τακτού χρόνου να παρουσιάσει προς έκδοση ένα πλήρες ελληνόγλωσσο εκπαιδευτικό Εγχειρίδιο Τοξοβολίας, αποτελούμενο από τα παρακάτω κεφάλαια: α. Ιστορία της Τοξοβολίας. β. Ιστορία του Τόξου. γ. Φυσικές Αρχές της Τοξεύσεως. δ. Σημερινές Μορφές της Τοξοβολίας. ε. Σύγχρονα Τόξα και παρελκόμενα της Τοξοβολίας. στ. Αρχές σύγχρονης Τοξευτικής Προπονητικής. ζ. Κανονισμοί σύγχρονης αθλητικής Τοξοβολίας. Η ύλη του ως άνω Εγχειριδίου δεν θα πρέπει απλώς να υφίσταται ως «νεκρό σύγγραμμα» αλλά ως ενεργό καθοδηγητικό μέσο προς βελτίωση των Αθλητών. Έτσι, πριν ή κάποιος αποκτήσει «δελτίο αθλουμένου» θα πρέπει να εξετάζεται σε επάρκεια γνώσεων με βάση τα περιεχόμενα του εν λόγω Εγχειριδίου. Δηλαδή, το ανθρώπινο δυναμικό της Ελληνικής Τοξοβολίας θα διαθέτει το πρώτιστο των πλεονεκτημάτων που προσφέρει η θεωρητική γνώση του αθλητικού αντικειμένου! Παραλλήλως προτείνουμε και την συγκρότηση Κεντρικής Βιβλιοθήκης Τοξοβολίας περιέχουσα εκδόσεις σχετικές με όλους τους τομείς του αθλήματος, όπου θα μπορούν να καταφεύγουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι προς άντληση πληροφοριών. Η βιβλιοθήκη αυτή, με επικεφαλής Έφορο, να τεθεί υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας ώστε και το περιεχόμενό της να προστατεύεται και η χρήση της να είναι απρόσκοπτη. Επιπροσθέτως, κρίνεται ως απαραίτητη η παράλληλη ίδρυση μιάς Βιντεοθήκης με εκπαιδευτικό οπτικο-ακουστικό υλικό σχετικό με την Τοξοβολία. Η Βιντεοθήκη αυτή η οποία θα λειτουργεί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Φιλάθλου Ομοσπονδίας Τοξοβολίας με επικεφαλής Έφορο, θα περιέχει υλικό διαθέσιμο σε Προπονητές και Αθλητές για την αθλητική επιμόρφωσή τους. Το ίδιο υλικό καθ΄ ο μέρος αφορά στην μύηση νέων Τοξοτών, συνιστάται να προβάλλεται κατόπιν αδείας του Υπουργείου Παιδείας σε μαθητές στοιχειώδους και μέσης Εκπαιδεύσεως ώστε να εισάγονται στο Πνεύμα της Τοξοβολίας οι νέοι οι οποίοι θα αποτελέσουν τους αυριανούς Αθλητές της. Και μία ευφυής Διοίκηση επ΄ αυτών των «νεοσσών» θα πρέπει να επενδύει ελπίδες και προσπάθειες ώστε την επαύριο το Άθλημα να «ξυπνήσει» εύανδρο και ισχυρό! Τέλος, ο επιτυχής συντονισμός και η προώθηση ενός Αθλήματος εξυπηρετείται «γεωμετρικά» με την βοήθεια ενός εντύπου, εκδιδομένου από την "Κορυφή" του Αθλήματος η οποία, μέσω αυτού, κατευθύνει το πολυσχιδές των εκφάνσεών του και διαμορφώνει κοινή αγωνιστική ψυχολογία των Αθλητών του ώστε να «εισπράττονται» συνεχώς θετικά αποτελέσματα. Η πρακτική πολλών Αθλητικών Ομοσπονδιών, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε πάμπολλες άλλες Χώρες, απέδειξε ότι ένα επίσημο έντυπο του Αθλήματος αποτελεί το πλέον αποτελεσματικό μέσο διαδόσεως κι ενισχύσεως της αθλητικής προσπαθείας. Το Άθλημα της Τοξοβολίας στην Χώρα μας, παραμένει σε δεύτερη «γραμμή πληροφορήσεως» στο ευρύτερο Κοινό και ένας βασικός λόγος παραμένει αναμφισβήτητα η μέχρι σήμερα απουσία επισήμου εντύπου από πλευράς της Ομοσπονδίας. Είναι βεβαίως γνωστές οι μέχρι τώρα δυσχέρειες ενός παρομοίου εγχειρήματος το οποίο θα πρέπει να χαρακτηρίζεται αφ΄ ενός από εππαγελματισμό και, αφ΄ ετέρου από εθελοντική και αφιλοκερδή συμβολή των παραγόντων της εκδόσεώς του. Επειδή οι παραπάνω προϋποθέσεις δεν είναι δύσκολο να καλυφθούν και πραγματικά μπορεί να προκύψει μία κερδοφόρος έκδοση καλύπτουσα, μάλιστα, και το αντίστοιχο δημοσιογραφικό κενό, προτείνουμε την έκδοση περιοδικού Εντύπου, εκ μέρους της Ομοσπονδίας, προς καλύτερο συντονισμό και προώθηση της Τοξοβολίας στην χώρα μας κατά τα ισχύοντα, αντιστοίχως, σε άλλες Αθλητικές Ομοσπονδίες. Ε΄ Η αναγκαιότητα δημιουργίας Σώματος ικανών Προπονητών. Δεν αποτελεί καινολογία η επισήμανση της πασιφανούς μειονεξίας των σημερινών Προπονητών Τοξοβολίας των οποίων η υστέρηση και η ανομοιογένεια γνώσεων είναι εμφανείς στο τελικό αποτέλεσμα. Εκ της πολλαπλής προσωπικής μου εμπειρίας και της συγκριτικής μεταξύ της Τοξοβολίας την οποία βιώνουμε στην Ελλάδα και εκείνης στο εξωτερικό, διαπιστώνουμε την απομάκρυνση «ετών φωτός» από το ενδεδειγμένο επίπεδο Προπονήσεως για μία τόσο σοβαρή τέχνη, στη χώρα μας. Αυτό δε οφείλεται στην περιστασιακότητα της προπονητικής αντιλήψεως από τους φορείς ασκήσεώς της, κυρίως δε, στην απουσία ελέγχου του όλου προπονητικού έργου από την υπερκείμενη αθλητική αρχή (Ομοσπονδία) για λόγους μη διαταράξεως των σχέσεων με τους «ψηφίζοντες» Συλλόγους, ασχέτως του τελικού θλιβερού τιμήματος! Συγκεκριμένα, με τις ήδη διαμορφωμένες αντιαθλητικές ... «πρωταθλητικές» συνθήκες, ο Προπονητής επιδίδεται σε μία αγχώδη «κούρσα» αναδείξεως πάση θυσία «πρωταθλητών» χωρίς να σταθμίζει την αναγκαιότητα θεωρητικής καταρτίσεως, την αναγκαιότητα σεβασμού του απαιτουμένου "βάθους χρόνου" αλλά και την εκτίμηση των εξατομικευμένων απαιτήσεων ενός εκάστου Αθλητού! Έτσι, οι προπονητικοί αυτοσχεδιασμοί σπανίως υπηρετούντες την πρόοδο του Αθλητού, αντιθέτως, προξενούν την κόπωση, την δυσαρέσκεια και την άκαιρη έξοδό του από την ενεργό Τοξοβολία. Και πάντα ταύτα εντελώς ανεξέλεγκτα από πλευράς Ομοσπονδίας για τους προαναφερθέντες, επίσης, λόγους! Επί παραδείγματι, η συστηματική παράκαμψη της αναγκαίας προθερμάνσεως και αποθερμάνσεως από το καθημερινό προπονητικό πρόγραμμα, σε όλους τους Συλλόγους (πλείστοι όσοι δεν διαθέτουν ούτε καν χώρο προς τούτο!) πλην των τραυματισμών που συνεπάγεται καταλήγει και σε απώλεια ενεργών Αθλητών ως εκ των τραυματισμών αυτών! Επίσης, η παρατηρούμενη υποχώρηση των Προπονητών στην άκριτη επιθυμία των αρχαρίων Τοξοτών να επισπεύσουν την έναρξη βολών μακρών αποστάσεων από καθαρή και μόνον βιασύνη είναι καταστρεπτική, μη υπηρετούσα την προϋπόθεση αναπτύξεως θετικής τεχνικής! Η τραγελαφική και απολύτως αντιαθλητική, αυτή, κατάσταση μπορεί να αντιμετωπισθεί με την συγκρότηση Επιτροπής Καταρτισμού Προπονητικού Προγράμματος και Προπονητών ώστε, κατ΄ αρχήν να θεσπισθεί ενιαίο προπονητικό πρόγραμμα επί τη βάσει των παγκοσμίως ισχυόντων, κατόπιν δε, δι΄ αυτού του ενιαίου παραδεκτού προγράμματος (το οποίο να εκδοθεί υπό μορφή εγκυκλίου) να εκπαιδευθούν και να υποχρεούνται σε εφαρμογή οι Προπονητές όλων των Συλλόγων-Μελών της Ομοσπονδίας. ΣΤ΄ Η αναγκαιότητα ασκήσεως ελέγχου επί των Συλλόγων. Είναι κοινό μυστικό ότι όλοι ανεξαιρέτως οι σύγχρονοι αθλητικοί Σύλλογοι, πρωτίστως, είναι υποχρεωμένοι να επιβιώνουν οικονομικώς, με αποτέλεσμα να προτάσσουν την εισπρακτική «αναγκαιότητα»! Στο πλαίσιο αυτής της απαξιωτικής «χρήσεως» του αθλητικού αντικειμένου, είναι προφανείς, αναγνωρίσιμες και αναμενόμενες οι αντιαθλητικές «παραχωρήσεις» των Συλλόγων κάτι που αντιβαίνει στην ανάπτυξη της Τοξοβολίας και του Αθλητισμού, εν γένει! Ένας ιστορικός αθηναϊκός Σύλλογος όπως, επί παραδείγματι, ο σημερινός «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ» είναι ντροπή να μην διαθέτει χώρο προθερμάνσεως των αθλουμένων στην Τοξοβολία! Είναι επίσης ντροπή να μην διαθέτει χώρο αποδυτηρίων για τους ίδιους Αθλητές οι οποίοι καταφεύγουν στα παρακείμενα (...μη λειτουργούντα!!) γυναικεία λουτρά προκειμένου να εκδυθούν για να προπονηθούν κατόπιν! Τέλος είναι ντροπή γι αυτόν τον Σύλλογο να υπενοικιάζει τους αθλητικούς χώρους του σε κομματικά παραφερνάλια για την διοργάνωση των αθλίων συνάξεών τους και οι Αθλητές, ερχόμενοι να αθληθούν να αντιμετωπίζουν αίθουσες «τεκέδες» που θυμίζουν χασισοποτεία της άπω Ανατολής και όχι χώρους αφιερωμένους στην λατρεία της Αθλήσεως! Ένας άλλος ιστορικός αθηναϊκός Σύλλογος (φανταζόμαστε τι συμβαίνει στην ...μακρυνή επαρχία!) όπως ο σημερινός «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ» είναι απαράδεκτο να στεγάζει την αίθουσα Τοξοβολίας σε ένα υπόγειο μπουντρούμι όπου τα τοξευόμενα βέλη πετούν πάνω από αποθηκευμένα ...τραπέζια του πιγκ-πογκ (!!) για να πλήξουν (εάν και εφ όσον... ) το ημιφωτισμένο και ημιαθέατο «πρόσωπο» των ετοιμόρροπων στόχων! Αποτελεί ύβρη προς την ίδια την Τοξοβολία η ύπαρξη παρομοίου καταγωγίου αλλά πολύ περισσότερο ύβρη αποτελεί για την Διοίκηση του Αθλήματος, κάτι που ασφαλώς ουδόλως επιδιώκει η τελευταία! Είναι δε περιττό να αναφερθούμε στην μαζική φάμπρικα εγγραφής «Αθλητών» η οποία αποφέρει τεράστιες και ανεξέλεγκτες εισπράξεις στους ασύδοτους «υψηλούς» Εμπόρους Αθλήσεως με την υπερκειμένη, κατά περίπτωση, αθλητική αρχή να παραβλέπει τα, ουσιαστικώς, ε γ κ λ η μ α τ ι κ ώ ς κείμενα! Εάν οι διάφοροι «προαγωγοί» της Νεολαίας συγχέουν την Άθληση με τα ...ροζ τηλέφωνα, είναι καθήκον όλων μας να αντιδράσουμε! Η Άθληση δεν αποτελεί αντικείμενο εμπορίας των επιτηδείων «προαγωγών» αλλά προστατευόμενο τεκμήριο Πολιτισμού της Ανθρωπότητος. Και τούτο νομίζω το αντιλαμβάνεται και η παρούσα Διοίκηση της Ελληνικής Φιλάθλου Ομοσπονδίας Τοξοβολίας! Έτσι, προτείνουμε την συγκρότηση Επιτροπής Ελέγχου Συλλόγων η οποία θα καταρτίσει κανονισμό προϋποθέσεων λειτουργίας των Συλλόγων-Μελών της Ομοσπονδίας με πρόβλεψη εφ΄ όλων των πεδίων που συνθέτουν την λειτουργία τους! Οι ειδικές προϋποθέσεις λειτουργίας τους, η στελέχωσή τους, το προς εφαρμογή πρόγραμμά τους, οι βασικές προβλεπόμενες εγκαταστάσεις και η απρόσκοπτη συνεχής λειτουργία τους, θα πρέπει συνεχώς να ελέγχονται και να μη διστάζει η Ομοσπονδία να τους θέτει εκτός δυνάμεώς της εάν διαπιστώνει παραλείψεις ! Αυτό θα προσδώσει όχι μόνον την απαιτούμενη εξυγίανση της Τοξοβολίας αλλά και την ώθησή της, συνωδά τη επιπροσθέσει κύρους στην Διοίκηση αυτού του σημαντικού Αθλήματος. Aντί «επιλόγου» υπενθυμίζουμε τους λόγους του Πλάτωνος οι οποίοι πονηρώς αποκρύπτονται και βλακωδώς παρακάμπτονται: Είναι σε όλους γνωστή η περιρρέουσα κοινωνική «ατμόσφαιρα» της λαμογιάς και των λαμόγιων! Και αυτό αποτελεί δημοκρατική ...«κατάκτηση» των ημερών μας...! Κάθε ανάλυση περιττεύει και επαφίεται στην περί αξιοπρεπείας «αίσθηση» ενός εκάστου να αντιληφθεί ότι οι πάντες κρίνονται και κριθήσονται! Κυρίως εκείνοι οι οποίοι διαχειρίζονται υψηλά αντικείμενα όπως είναι η Άθληση και τα περί αυτήν! Η Ιππασία στην σημερινή Ελλάδα παρακολουθεί την παρακμιακή τάση όλων των υπολοίπων κοινωνικών δραστηριοτήτων οι οποίες «σφραγίζονται» από την ποταπότητα της δημοκρατικής αναξιοκρατίας που επικρατεί. Η ασχετοσύνη των «Παραγόντων» που διαχειρίζονται τα σημερινά ιππικά μας πράγματα έχει πλήξει καίρια και την ελλαδική Ιππασία, με αποτέλεσμα αυτή να παραμένει ως παραπαίουσα ουραγός ακόμη και των αντιστοίχων «Ιππασιών» τριτοκοσμικών βαλκανικών διαμερισμάτων! Ξεκινώντας από την άγνοια της βασικής ελληνόγλωσσης ιππικής ορολογίας η οποία αποτελεί το «κλειδί» της ιππικής «συνεννοήσεως» μέχρι την έλλειψη ιππιατρικής μερίμνης καθ’ όλη την επικράτεια, η Ιππασία στην σημερινή Ελλάδα αναδεικνύεται σε μία ακόμη «μελανή κηλίδα» της σύγχρονης κοινωνικής μας πραγματικότητος η οποία χρήζει «αμέσου επεμβάσεως»! Δεν θα επιμείνουμε στην άμεση αναγκαιότητα απομακρύνσεως των σημερινών «ασχέτων Παραγόντων» από τον χώρο της Ιππασίας διότι, κάτι τέτοιο είναι αυτονόητο! Δεν θα επιμείνουμε στον καταλογισμό ευθυνών προς αυτούς τους σφετεριστές ενός αγαθού το οποίο εξέτρεψαν σε ίδιο προσοδοφόρο «τσιφλίκι» διότι αυτό είναι χρέος μιας υγιούς (αν μη τι άλλο…) Πολιτείας! Η Ελληνική Εφιπποτοξοτική Εταιρεία, σύμφωνα με το Άρθρο 2 του Καταστατικού της, προτείνει τα παρακάτω ως επείγοντα αναγκαία μέτρα προστασίας και αναπτύξεως της ετοιμοθάνατης (αν όχι, νεκρής!) νεοελλαδικής «Ιππασίας» και, κυρίως, των Ίππων οι οποίοι σήμερα εκτίθενται στην Ελλάδα σε κίνδυνο ζωής : Α’ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΙΠΠΩΝ: 1. Την καθιέρωση υποχρεωτικών εφημεριών Ιππιατρών. 2. Την συγκρότηση Εθνικού Κέντρου Αμέσου Βοηθείας εξοπλισμένου με ασθενοφόρα μεταφοράς Ίππων. 3. Την δημιουργία Ιππιατρικής Κλινικής τουλάχιστον στην περιοχή του Λεκανοπεδίου όπου και η μεγαλύτερη συγκέντρωση Ίππων και ιππικής δραστηριότητος. Β’. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΙΠΠΩΝ: 1. Ίδρυση Σχολείου Ιπποκομίας. 2. Ίδρυση Σχολείου Πεταλωτικής. Γ’. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΙΠΠΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ: 1. Καταρτισμό διδακτέας ύλης αρχαρίων Ιππέων. 2. Συγγραφή ευλήπτου εγχειριδίου διδασκαλίας αρχαρίων Ιππέων. 3. Καταρτισμό «Οργανισμού Διεξαγωγής Εξετάσεων Αδείας Αθλητού» η ανυπαρξία του οποίου, μέχρι σήμερα, εγείρει τεράστιο ζήτημα αξιοπιστίας των ιππικών «πραγμάτων» στην Ελλάδα… 4. Άσκηση «στενής» επιβλέψεως εκ μέρους της Ομοσπονδίας επί των Ομίλων σε ό,τι αφορά στην εφαρμογή του εκπαιδευτικού προγράμματος. 5. Αναγνώριση εκ μέρους της Ομοσπονδίας και χορήγηση «Σήματος Καταλληλότητος» μόνον στους Ομίλους που εφαρμόζουν το ενδεδειγμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. 6. Καθιέρωση και τήρηση «Ατομικού Βιβλίου Εκπαιδεύσεως Μαθητευομένου Ιππέως» από τους ανεγνωρισμένους Ομίλους και έλεγχο των Βιβλίων από την Ομοσπονδία. 7. Ίδρυση Ιππικού Μουσείου, η έλλειψη του οποίου στιγματίζει τους απογόνους του Ξενοφώντος, ενώ, «άλλοι», μη διεκδικούντες την πατρότητα των κανόνων του αθλήματος, επιδεικνύουν και στις μικρότερες των κωμοπόλεών τους λαμπρά ιππικά ιδρύματα. 8. Διεξαγωγή σεμιναρίων Ιπποκομίας, Πεταλωτικής και Ιπποτροφίας στην Επαρχία, όπου υπάρχει έντονη ιπποφιλία και ιππικές δραστηριότητες χωρίς ανάλογη γνώση! 9. Διεξαγωγή Σεμιναρίων Ιππικών Αθλητικογράφων προκειμένου να δημοσιεύονται ακριβέστερες αναφορές σε ιππικές διοργανώσεις και αγώνες. 10. Καθιέρωση Βιβλίου Εκτροφής Ελληνικών Ίππων για κάθε μία από τις 7 Φυλές του Ελληνικού Ίππου ο οποίος τελεί υπό εξαφάνιση και οι οποίες συνιστούν την εθνική ιππική Κληρονομιά μας. WE PROPOSE: A’ FOR THE PRESERVATION OF THE HEALTH AND WELL-BEING OF HORSES: 1. Establishment of on duty Horse-vets. 2. Establishment of the National Centre for Emergency Horses-Care with on duty ambulances. 3. Establishment of the Horse Veterinary Clinic, at least in the area of Attica where there is the greatest concentration of Horses as well as equine activity. B’ FOR THE PROTECTION OF EQUINE FITNESS: 1. Establishment of a Horse Grooming School. 2. Establishment of a Farriery School. C’ FOR THE IMPLEMENTATION OF EQUESTRIAN EDUCATION AND TRAINING: 1. Formation of taught curriculum for beginners. 2. Writing of an easy-to-understand and concise teaching manual for beginners. 3. Establishment of an “Εxamination Βoard for the Οbtainment of a Sporting License” whose absence, until today, brings up the issue of credibility of Equitation in Hellas. 4. Close supervision by the Federation on Clubs as far as the sound teaching of the curriculum is concerned. 5. Recognition from the Federation and awarding of a “Suitability Badge” exclusively to Clubs that follow the recommended educational program. 6. Establishment and observance of a “Personal Logbook for Trainee”s from the recognized Clubs and their inspection from the Federation. 7. Establishment of an Equine Museum whose absence stigmatizes Xenophon’s descendants, while “others” that do not claim the fatherhood of the rules of the sport, exhibit even in their smallest of towns, grand Equine Institutions. 8. Conducting of Horse-grooming, Farriery and Breeding Seminars in provincial Hellas where there is great love for Horses and Equine activities without the corresponding knowledge. 9. Conducting of Seminars for sports journalists in order to produce more accurate and appropriate reports of Horse-riding competitions and games. 10. Introduction of Pedigree System for Horses of the 7 Hellenic races (Studbook) that are close to extinction in Hellas while we know even the DNA of every race that constitutes our equine heritage. |
| «Ουκ εξ άλλης Πολιτείας τυραννίς καθίσταται ή εκ δημοκρατίας...» [Πολιτεία, βιβλ. 8ο] «Από κανένα άλλο Πολίτευμα δεν πηγάζει η τυραννία όσο από την δημοκρατία...» |
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ ΤΗΣ |
| Η Ελληνική Εφιπποτοξοτική Εταιρεία αποτελείται από άτομα με μαχόμενη συνείδηση τα οποία ουδεμία βλέψη αναρριχήσεως σε θώκους "παραγόντων" έχουν. Τούτο όμως δεν σημαίνει ότι συγχωρούν σαυτούς παθητική και αδιάφορη στάση έναντι των όσων αρνητικών συμβαίνουν στον "χώρο" των τεχνών και αθλημάτων που την "αγγίζουν". Η ενεργός συμμετοχή στην βελτίωση των κακώς κειμένων αποτελεί χρέος παντός υπευθύνου Πολίτου και όχι μόνον των Μελών της Εταιρείας και Ομάδος μας! Έτσι, στην σελίδα αυτή η Εταιρεία μας θα αναπτύσσει τις προτάσεις της "in rem" επιδιώκοντας την βελτίωση των παραμέτρων της Πολεμικής Τέχνης μας, αλλά και όσων αφορούν στα ελληνικά αθλητικά "πράγματα. Δεν μας απασχολεί διόλου εάν "κάποιοι" φιλοτιμηθούν ή όχι να υιοθετήσουν τις προτάσεις μας, διότι, εμάς μας καθοδηγεί το: "Κάνε αυτό που πρέπει κι ας γίνει ο,τιδήποτε!" |
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
