Κάποτε, τελειώνοντας την προπόνησή μας στην χειμωνιάτικη και χιονισμένη Ουγγαρία, παρατηρήσαμε, μέσα στο σούρουπο, ότι οι Ίπποι θα διανυκτέρευαν ε λ ε ύ θ ε ρ ο ι έξω, στο π α γ ω μ έ ν ο (-18C) τοπίο, χωρίς «κουβερτούλες» και χωρίς ... «θερμοφόρες» όπως κάποιοι «άλλοι» συνηθίζουν (ακόμη και υπό μεσογειακές θερμοκρασίες...) μετατρέποντας τους Ίππους τους σε τρυφηλά εύθραυστα και ερασιθάνατα όντα! Ρωτήσαμε για το επίπεδο των κολικών στην Ουγγαρία και ειδικά στον σταύλο όπου ιππεύαμε για να λάβουμε την απάντηση ότι η λέξη τους ήταν ... «άγνωστη» μιάς και τα ζώα τους ζούσαν υγιέστατα ως τα βαθιά τους γεράματα εναρμονισμένα με την Φύση! Οι Ίπποι τους, ακμαίοι, εύρωστοι και πάντα κεφάτοι, με την πλέον ευάγωγη συμπεριφορά και χαρακτήρα ευτυχισμένου και ευγνώμονος πλάσματος, μετά από μία απόλαυση Έφιππης Τοξοβολίας μας αποχαιρέτησαν με μόνο εφόδιό τους ως το επόμενο ξημέρωμα άφθονη και άριστη τροφή, νερό και το πρασινοκόκκινο περιλαίμιο σύμβολο τιμής των Ούγγρων προς την Πατρίδα τους! Εμπιστευόμενος την Φύση και μη επιχειρώντας –και μάλιστα διαστρεβλωτικώς- εναντίον της, πάντα εξασφαλίζεις μακροβιότητα και αυτό, εκτός των Ελλήνων, τό έκαναν πράξη και οι Μαγυάροι και οι Τεύτονες, Λαοί με καθαρά πολεμική «θέαση». Αντιθέτως, οι Αγγλοσαξωνικοί Λαοί, ενώ κακοποιούν τον Ίππο σε σκληρές δραστηριότητες όπως στο κυνήγι της αλεπούς, στην έξαρση του Ιπποδρομιακού στοιχήματος και στο Cross Country, ενώ συμπεριφέρονται σκληρά ακόμη κι ενώπιον φιλοθεάμονος Κοινού (ό, που εμφανίζονται...) δεν διστάζουν να συντηρούν και μία «φάμπρικα» μερκαντιλιστικής «ευσπλαχνίας» υποκρινόμενοι τους «φιλίππους» μέσω του μάρκετιγκ των προϊόντων της. Κυρίως στην Αγγλία και δι’ αυτής ό,που εξάγεται η «Αγγλική» λεγομένη «Ιππασία» αποδεικνύεται ανεπαρκέστατη και εχθρική με την Φύση. Και σαν να μην έφταναν όλα τούτα, οι δήθεν «φίλιπποι» Αγγλοσάξωνες καθιέρωσαν και την προσχηματική έκφραση «Τα πάντα για την ευημερία του Ίππου» μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αποπροσανατολισμού μέσα στο οποίο ελέγχονται αποτελεσματικότερα οι σύγχρονες Κοινωνίες. ... Η Αγγλοσαξονική μερκαντιλιστική νοοτροπία η οποία απετέλεσε την καλύτερη «γέφυρα» αλώσεως των δυτικών Κοινωνιών από το διάχυτο τοκογλυφικό «πνεύμα», καταφέρνοντας να εκθηλύνει τον Άνθρωπο επέτυχε και την εκθήλυνση του Ίππου. Όπως ακριβώς και με τα κατοικίδια ζώα, έτσι και ο Ίππος ενετάγη μέσα στο κύκλωμα της στυγνής σωματεμπορίας υπό το θρασύτατο πρόσχημα της ίδιας του της ... «ευημερίας»! Πίσω απ΄αυτό το ψευδεπίγραμμα οι ανέκαθεν ιππέμποροι («τσαμπάσηδες») όλων των βαθμίδων, προς χάρη των εισπρακτικών τους επιδιώξεων, μετέτρεπαν τον Ίππο σε α φ ύ σ ι κ ο εμπόρευμα, αναπτύσσοντας πέριξ αυτού μιά τεράστια κερδοφόρα αγορά. Ανεξάντλητη γκάμα αξεσουάρ για τον ...καλλωπισμό του (σπρέυ κλπ!), για την ...ένδυσή του (κουβέρτες, μπότες, κεφαλόδεσμοι!), για την εμφάνισή του (...κουρέματα, χτενίσματα χαίτης και ουράς, στερεωτικά τριχών, κοτσιδάκια) όλα, μα όλα, αντίθετα με την Φ ύ σ η και την ταξιδερμική λειτουργικότητα του Ίππου! Και, πλάι σ' αυτά, μαστίγια και σπιρούνια για κάθε είδους βασανισμό και υποταγή παρά την θέλησή του, στην υπηρεσία του ανελέητου και εγωκεντρικού "ανθρώπου". Για άλλη μιά φορά, ο (υπ-) -άνθρωπος έσυρε μακρυά από την ίδια του την φύση ένα υπέροχο πλάσμα όπως ο Ίππος κοπτόμενος υπέρ της ...ευημερίας του τελευταίου! Η αλήθεια είναι μία: στις ίδιες σελίδες των εμπορικών καταλόγων πωλήσεως μυρίων όσων αχρήστων και επιβλαβών προϊόντων βλέπει κανείς καλλυντικά αλλά και τα ...μαστίγια και τα σπιρούνια Aς δούμε ένα εύγλωττο παράδειγμα ανόητης παρεμβατικότητος του Ανθρώπου στα του Ίππου, χωρίς ασφαλώς την ...συγκατάθεση του τελευταίου: Ως γνωστόν, η ουρά του Ίππου είναι ένα χρήσιμο «εργαλείο» η οποία, πέραν της συμβολής της στο αίσθημα ισορροπίας του Ίππου χρησιμοποιείται από αυτόν και ως «διώκτης» εντόμων τα οποία κάποιες φορές αποδεικνύονται πολύ ενοχλητικά διαταράσσοντας την ηρεμία του. Αυτό λοιπόν το λειτουργικότατο «εργαλείο» με την ανόητη παρέμβασή του ο Άνθρωπος το καταργεί και μάλιστα, αφιερώνοντας σπαταλημένες εργατώρες για να καταφέρει το κωμικό αποτέλεσμα που βλέπουμε στην φωτογραφία. Τελικώς, προς τι όλο τούτο το χάσιμο χρόνου; Και η φυσική λειτουργικότητα της ουράς χάθηκε, και ώρες χάθηκαν και το αποτέλεσμα από πλευράς αισθητικής είναι επιεικώς γελοίο! Έτσι εννοεί η αστεία Αγγλοσαξωνική Ιππασία την ... «Ευημερία του Ίππου» χωρίς βεβαίως να αναφερθούμε σε πόσα «σπρέυ» και στις επιπτώσεις τους, τα οποία συνιστώνται ως «υποβοηθητικά» της γελοίας αυτής παρεμβάσεως (μαλακτικά των τριχών κλπ). Ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρωποκεντρικής διαστροφής του Ίππου γίνεται αντιληπτό με τα προτεινόμενα ...κουρέματα του φυσικού τριχώματος του Ίππου. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι η Φύση προστατεύει τα Πλάσματά της με τα απαραίτητα εφόδια ώστε να ανταπεξέρχονται αποτελεσματικά στις όποιες περιβαλλοντικές αντιξοότητες. Το τρίχωμα των ζώων είναι το πλέον βασικό εφόδιο ώστε τα Πλάσματα να αντιμετωπίζουν επιτυχώς την ζέστη, το κρύο, την υγρασία, τον άνεμο και το τρίχωμα προσαρμόζεται αναλόγως των παραγόντων αυτών ξεχωριστά για κάθε ζώο. Και στην προκειμένη περίπτωση ο, ανοήτως, παρεμβαίνων Άνθρωπος με καταφανή ανθρωποκεντρική αναίδεια ...κουρεύει τον Ίππο σαν να επρόκειτο περί πειραματικού αντικειμένου και όχι απλώς του στερεί την φυσική άμυνά του έναντι των περιβαλλοντικών συνθηκών, όχι απλώς τον εκθέτει σε κινδύνους κολικών τους οποίους ουδέποτε θα περνούσε, αλλά και τον γελοιοποιεί με τα διάφορα ακαλαίσθητα «στυλ» που του επιβάλλει χωρίς ποτέ να τον ...ρωτήσει! Και στην προκειμένη περίπτωση την ανόητη αυτή και αφύσικη παρέμβαση του Ανθρώπου την «παρακολουθεί» ένα πλήθος εμπορευσίμων «αγαθών», όπως ...σαμπουάν, μαλακτικά τριχώματος, γυαλιστικά τριχώματος και λοιπά βλακώδη καταναλωτικά τα οποία διαταράσσουν ακόμη και το φυσικό ph του τριχώματος του Ίππου ενώ αισθητικά καταλήγουν στην διακωμώδησή του και πάλι, αφού βεβαίως κατασπαταληθεί πολύς χρόνος και χρήμα που θα μπορούσαν να είχαν διατεθεί σε πολύ πιό ουσιαστικές κατευθύνσεις αληθούς ευημερίας του Ίππου, όπως, ανάπτυξη του συστήματος αντιμετωπίσεως εκτάκτων περιστατικών εξ ατυχημάτων, ανάπτυξη του συστήματος νοσηλείας και υποχρεωτικής εφημερίας Ιππιάτρων σε όλα τα σημεία όπου αναπτύσσεται Ιππική Δραστηριότητα, ανάπτυξη της φαρμακευτικής έρευνας των ιπποφαρμάκων, ανάπτυξη του τομέως προσθετικής τεχνητών μελών ώστε να αποτρέπεται η σφαγή και εμπορία κρέατος Ίππων μετά από το παραμικρό ατύχημά τους κλπ. Όμως, όλα αυτά τα ουσιώδη φαντάζουν λίαν «δευτερεύοντα» για την Αγγλοσαξωνική «Ιππασία» η οποία έχει μετατρέψει τον Ίππο στο πλέον κερδοφόρο «κρέας» του Πλανήτη. Πολύ πριν απο-φυσικοποιήσει τον Ίππο, στην Aγγλοσαξωνική «Ιππασία», ό Άνθρωπος φρόντισε να απο-φυσικοποιήσει τον Ιππέα, φορώντας του αστεία καπέλλα και ...ρεντικότες λες και το ιππεύειν σημαίνει κοσμική βραδυά στην ...Όπερα! Ο καταναλωτισμός, εκτός του ότι ασεβεί έναντι της Αισθητικής, περιφρονεί και την βασική προϋπόθεση ανέσεως και ασφαλείας την οποία απαιτεί η Ιππασία. Δυστυχώς, σε ό,τι αφορά στον Ιππέα η κατάσταση στους εμπορικούς «καταλόγους» των Χωρών όπου επικρατεί η Αγγλοσαξωνική Ιππασία, τα δείγματα διακωμωδήσεως της Ιππασίας είναι εξίσου ευάριθμα και σοβαρά. Τόσο η «Ευημερία του Ίππου» όσο και η «Ευημερία του Ιππέως» αποδεικνύονται ότι για κάποιους είναι συνώνυμες της Ευημερίας των ...Εμπόρων!! Στην Έφιππη Τοξοβολία η φρενίτις της αποφυσικοποιήσεως καθώς και ο παρεπόμενος καταναλωτισμός δεν μπορούν να έχουν θέση! Για εμάς,η Φυσική Ιππασία είναι η συνέχεια ενός φυσικού τρόπου ζωής! H AΠΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ = Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ! Η πρώτη επαφή με έναν Ίππο σηματοδοτεί την, μετέπειτα, αποτελεσματική επικοινωνία μαζύ του, δηλαδή, την βασική πρϋπόθεση της ευημερίας του! Τρία είναι τα στάδια επιτεύξεως αποτελεσματικής επικοινωνίας με τον Ίππο: Ι. Η ανάδειξη του Ανθρώπου ως φυσικού Αρχηγού του Ίππου. ΙΙ. Η αξιοποίηση της συνδυαστικής μνήμης του Ίππου και, ΙΙΙ. Η συνεχής, καθημερινή, επανάληψη προς εμπέδωση των εντολών. Επιχειρώντας να αποσπάσουμε την συναίνεση του Ίππου μας είμαστε υποχρεωμένοι να αναπαραγάγουμε τις ίδιες ακριβώς συνθήκες τις οποίες διαμορφώνει η Φύση-κοιτίδα τόσο ημών όσο και του Ίππου. Πρώτιστη εξ αυτών των συνθηκών η Ιεραρχία. Ο Ίππος ζεί σε αγέλες οι οποίες αποτελούν οργανωμένες μορφές Κοινωνιών, με ό,τι αυτό σημαίνει. Σε αυτές τις οργανωμένες Κοινωνίες, τις αγέλες, τον πλέον σημαντικό ρόλο παίζουν οι Αρχηγοί οι οποίοι υπαγορεύουν κανόνες συμπεριφοράς στα απλά «μέλη» τα οποία υποχρεούνται να υπακούουν! Αν, λοιπόν, ο Άνθρωπος, θέλει να ασκήσει ήπια και αποτελεσματική επιρροή στον Ίππο δεν έχει άλλο δρόμο από το να υ π ο κ α τ α σ τ ή σ ε ι τον Α ρ χ η γ ό του Ίππου, όπως ακριβώς εάν ο τελευταίος ζούσε εντός αγέλης ομοειδών πλασμάτων. Και, μιλώντας για ‘Αρχηγό’ δεν εννοούμε, ασφαλώς, τον ασύδοτο κυρίαρχο ο οποίος διαχειρίζεται την ύπαρξη του Ίππου αλλ’ αντιθέτως ένα φυσικό πρόσωπο που συντονίζει το πλαίσιο του ομαδικού βίου και είναι άξιο σ ε β α σ μ ο ύ ! Όπως δε είναι γνωστό, ο σεβασμός δεν επιβάλλεται ούτε απαιτείται αλλά ε μ π ν έ ε τ α ι. Συνεπώς, εάν ο Ιππέας θέλει να κερδίσει τον σεβασμό του Ίππου του θα πρέπει να του ε μ π ν ε ύ σ ε ι σεβασμό κι εμπιστοσύνη. Η ανάδειξη του Ανθρώπου σε Αρχηγό συγκεκριμένου Ίππου επιτυγχάνεται, κυρίως, με την «γλώσσα» των σωματικών κινήσεων την οποία ο Άνθρωπος χρησιμοποιεί για να ‘πείσει’ τον Ίππο. Πρώτο μέλημα του Ανθρώπου προσεγγίζοντας για πρώτη φορά έναν Ίππο είναι η εφαρμογή του "Κύκλου του Αρχηγού". Συγκεκριμένα: Κύκλος προσεγγίσεως του Αρχηγού. Παρατηρώντας το παραπάνω σχήμα, βλέπουμε το πουλάρι να περιβάλλεται από έναν νοητό, πλήρη, κύκλο ο οποίος διαιρείται σε τρεις τομείς : στον εμπρόσθιο, στον μεσαίο και στον οπίσθιο. Ο Αρχηγός της αγέλης θα το προσεγγίσει κυρίως από τον εμπρόσθιο τομέα, δευτερευόντως από τον οπίσθιο και ποτέ από τον πλάγιο! Προκειμένου, λοιπόν, να πείσουμε τον, υπό εκπαίδευση, Ίππο ότι Ε Μ Ε Ι Σ είμαστε οι Αρχηγοί του, τον πλησιάζουμε ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ σε ανοιχτό πεδίο από τον εμπρός τομέα όπως στο παραπάνω σχήμα. Κατά την προσέγγισή μας φροντίζουμε να μην κοιτάζουμε κατάματα τον Ίππο (είμαστε σαρκοβόρα και αν τον κοιτάζουμε κατάματα το εκλαμβάνει ως προετοιμασία επιθέσεως) και να μην έχουμε ανορθωμένους («τετραγωνισμένους») ώμους που είναι επίσης ένδειξη επιθετικότητος. Προσεγγίζοντας θα πρέπει να το κάνουμε με ήρεμη χαρούμενη διάθεση, με ήπιο βηματισμό χωρίς διακοπές κι αναστολές, κοιτάζοντας σε μία από τις πλευρές του τραχήλου του και έχοντας χαλαρούς προς τα κάτω τους ώμους μας ενώ οι καρποί και των δύο -φυσικά ευθυγραμμισμένων- χειρών μας πέφτουν χαλαρά και φυσικά κοντά και παράλληλα στο ύψος των μηρών μας. Δεν προτείνουμε χέρι για κανένα λόγο, ούτε για να χαϊδέψουμε, ούτε για να ταίσουμε! Δεν χειρονομούμε, γενικώς, αλλά κινούμεθα προς αυτόν ήρεμοι και ευδιάθετοι, χωρίς να νοιώθουμε επιφύλαξη ή φόβο! Αν φοβηθούμε η αδρεναλίνη μας που θα εκκριθεί αυτόματα θα ανησυχήσει τον Ίππο ο οποίος αμέσως θα την οσμισθεί! Πλησιάζοντας πολύ κοντά είναι καλύτερο να ακουμπήσουμε ήρεμα το μάγουλό μας στον τράχηλό του (ποτέ με το κεφάλι μας πάνω από το δικό του διότι, σε περίπτωση που ανυψώσει το κεφάλι του, άθελά του θα μας τραυματίσει) ενώ, ταυτοχρόνως, τείνουμε την ανοικτή και χαλαρή παλάμη μας κάτω από το σαγόνι του για να την μυρίσει με την ησυχία του και να νοιώσει ήσυχος μη οσμιζόμενος αδρεναλίνη. Τέλος, με την ίδια παλάμη, αργά-αργά το χαϊδεύουμε απαλά στην πλευρά του τραχήλου χωρίς έντονες διαχύσεις και τριβές και χωρίς να του προσφέρουμε τίποτε φαγώσιμο (δωροδοκία). Τέλος απομακρυνόμαστε ήρεμα, όπως προσεγγίσαμε, στρέφοντάς του με εμπιστοσύνη την πλάτη μας. Καθ΄όλη αυτή την διαδικασία θα πρέπει να είμαστε απολύτως ήρεμοι και νηφάλιοι, ανεπηρέαστοι από αρνητικά συναισθήματα, ή συναισθήματα δυσφορίας (όπως, κοπώσεως, δίψας, πείνας) ή αγωνίες καθημερινών εκκρεμοτήτων. Η ψυχολογία μας πρέπει να εκείνη του α ν έ μ ε λ α και με α υ τ ο π ε π ο ί θ η σ η περιφερομένου Ίππου. Δεν θα πρέπει να έχουμε προσφάτως (εντός του χρονικού ορίου πέψεως) καταναλώσει σάρκα ή οινοπνευματώδη ή καφεϊνούχα παρασκευάσματα –κυρίως- όπως διάφορες μορφές αναψυκτικών ‘Cola’΄ και στις τρεις περιπτώσεις ο ιδρώτας μας θα εκπέμψει σήματα κινδύνου και δυσφορίας προς τον υπό «συναίνεση» Ίππο. Ομοίως δεν θα πρέπει να έχουμε κάνει χρήση ψυχοτρόπων ουσιών οι οποίες αλλοιώνουν την συμπεριφορά μας, κάτι που ο Ίππος αντιλαμβάνεται και μη μπορώντας να ερμηνεύσει αποπροσανατολίζεται. Μέσα στο εύρος των ουσιών αυτών εντάσσεται και ο καπνός αλλά και τα φαρμακευτικά. Δεν θα πρέπει, επίσης, να φοράμε κοσμήματα που μπορεί να ακτινοβολήσουν, κολώνιες ή αρώματα, επίσης δε, δεν θα πρέπει να έχουμε κάνει χρήση οδοντόπαστας, αποσμητικού ή λακ μαλλιών, αλλά θα πρέπει να διατηρούμε την φυσική σωματική οσμή μας έχοντας πλυθεί για τελευταία φορά με ουδέτερο (τύπου «Μασσαλίας») σαπούνι και μόνον! Ωρισμένα αρώματα φτιαγμένα με αιθέρια έλαια είναι συμβατά αλλά η κατασκευή τους απαιτεί μεγάλη έκταση σπουδής. Επίσης, τα ενδύματά μας δεν θα πρέπει να κυματίζουν ή να θροϊζουν έντονα καθώς πλησιάζουμε τον Ίππο ή καθώς απομακρυνόμαστε από αυτόν. Έχοντας υπ΄όψη την συνδυαστική λειτουργία της μνήμης του Ίππου κι επαναλαμβάνοντας καθημερινώς τις απαραίτητες εντολές προς τον Ίππο επιτυγχάνουμε την βελτίωση του επιπέδου της επικοινωνίας μας μαζύ του. Κυρίως, η επανάληψη των διαδικασιών του Κύκλου προσεγγίσεως του Αρχηγού εδραιώνει στον Ίππο την πεποίθηση ότι ο απέναντί του ιστάμενος Άνθρωπος ενσαρκώνει τον Αρχηγό του κατά συνέπεια, ο Ίππος μπορεί να εμπιστεύεται τον Άνθρωπο! |
| Η προνοητική αυτή και απέραντη φυσική «θερμοκοιτίδα» και στην περίπτωση του Ίππου «αυτεπαγγέλτως» και μη αναμένοντας «σωτήρες», στάθηκε γενναιόδωρη προσφέροντάς του αντοχή και κάλλος, δώρα με τα οποία προικίζει τα πλάσματά της ασχέτως είδους και σωματοτύπου. Έτσι ο Ίππος λατρεύτηκε από τον Άνθρωπο και πάντοτε μέσα στο φυσικό του πλαίσιο –και ως Πλάσμα και ως Συνεργάτη- το θεοποίησαν και το ίππευσαν και οι Έλληνες |
| Ο Ίππος, κατά την διάρκεια των εκατομμυρίων ετών της εξελίξεώς του, κληρονόμησε από την Φύση όλα όσα κρίθηκαν απαραίτητα για την επιβίωση και ευημερία του. |
Πρώτο μέλημα : η ευημερία του Ίππου!
ΕΥΗΜΕΡΙΑ
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
