WTAF2009

             Ko-ρεα : η χώρα της πρωϊνής γαλήνης.

Αυτό είναι το όνομα της παραπάνω χώρας, όπως μεταφράστηκε σ' εναν ταξιδευτή, του
παλιού καιρου, από τους ντόπιους, αυτής της χώρας, μετα απο ερώτησή του, τι θα πει
‘Κο-ρεα’.
Η χώρα βρίσκεται στο χαμηλό βορειο-ανατολικό άκρο της Ασιατικής ηπείρου, και στο
χάρτη, μοιάζει ως προέκταση της Κίνας. Αλλά όχι! Μέσα στην αρχαία της ιστορία, ήταν
ένα δοξασμενο βασίλειο, ένα δοξασμένο βασίλειο με μια ταραγμένη ιστορία και. στις
μέρες μας μια διχοτόμιση που ειναι μια βαθειά ουλή στις καρδιές και τις μνήμες των
γεροντότερων αυτης της χώρας και για τους νεωτερους της, ισως ένα απο τα πολλά
ιστορικα-πολιτικά θέματα με το οποίο πρέπει να ζουν.     Κορέα, διαιρεμένη στη Βόρεια
Κορέα και στη Νότιο Κορέα.
                                                                 Νότιος Κορέα, απλά αναφερόμενη ως Κορέα

Από οικονομικής απόψεως, ένας απο τους ‘τίγρεις’ της Απω Ανατολής . Απο πολιτικής
απόψεως, εκτός απο τη διχοτόμηση σε βόρεια και νότια, τίποτε το τρομερό για όσους
μένουν χιλιάδες μίλια μακριά απο τη Κορεάτικη περιφέρεια. Από γαστρονομικής
απόψεως, αν γυρεύετε μια ιδιαιτερη γαστρονομικη περιπέτεια, εκει είναι, σας
περιμένει. Από άποψη κουλτούρας και πολιτισμού, απο ότι κάποιος μπορεί να
νοιώσει και να καταλάβει, βλέποντας τα ποικίλα τουριστικά φυλλάδια, μια και η
κορεάτικη γραμματοσειρά δε βοηθάει ιδιαίτερα, εκτός και κάποιος είναι γνώστης της
κορεάτικης γλώσσας, αποτελεί έναν αρχαίο πολιτισμό με παραδόσεις που έχουν
διαφυλαχθεί έως τις μέρες μας, ανασυστήνοντας κατα τόπους, ολόκληρα χωριά και
πόλεις. Άξια μνείας: οι ενδυμασιες, οι τελετές, τα έθιμα και τα παραδοσιακά αθλήματα.
Ένα απο αυτά, η παραδοσιακή Τοξοβολία!

Τοξοβολία, το μέσο της επιβίωσης και της διαφύλαξης ιερών και οσίων εν καιρώ
πολέμου, τώρα μια αθλοπαιδιά, όχι μονο αθλοπαιδιά, μια τελετή για τους
πρεσβύτερους για να θυμουνται, και οι νεώτεροι να διδάσκονται, ώστε στο απώτερο
μέλλον να παραδώσουν και αυτοί, στους επόμενους με τη σειρά τους.
Ενα φεστιβάλ, το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ, απλά
αναφερόμενο ως W.T.A.F., όπου προσκαλουνται οι χώρες που έχουν τoξευτική
Παράδοση να συμμετάσχουν και να χαρούν μαζί με τους Κορεάτες, οχι μόνο το άθλημα,
αλλά και να μοιραστούν τις σχετικές παραδόσεις και τεχνικές, επιδεικνύοντάς τες και
ανταλλάσσοντας τη σχετική τεχνογνωσία, εμπλουτίζοντας τις γνωσεις συμμετεχόντων
και διοργανωτών.
W.T.A.F. 2007, WTAF 2008 και τωρα WTAF 2009! Η Ελλάδα, το 2009, τιμήθηκε με τη
σχετική πρόσκληση να μοιραστεί τις στιγμές, τη χαρά και τις τεχνικές της Πραδοσιακής
Τοξοβολίας.
Αυτη τη χρονιά με τη συμμετοχή 31 χωρών απο Ευρώπη, Ασία, Αμερική (ΗΠΑ, Καναδά)
ακόμα και απο την Κεντρική και Νότια Αμερική, το Φεστιβάλ έλαβε χώρα στην πολη
της Chochiwon, στο πανεπιστήμιο του Hongik.
Όπως πληροφορηθήκαμε απο τα μέλη της Βρεταννικής, Σουηδικής και Αμερικάνικης
Ομάδας, σε σύγκριση με τις τελευταίες διοργανώσεις των δυο τελευταίων χρόνων, η
φετινή οργάνωση ήταν λιτή. Αλλά όταν το πάθος για κάτι είναι τόσο έντονο, και το
πιάνεις στον αέρα, οι τυχόν ελλείψεις ως προς κάποιες ουσιώδεις λεπτομέρειες, για
να είμαστε ειλικρινείς, είναι πταίσματα, που ξεπερνιούνται με το χαμόγελο κατανόησης
των Κορεατών και το ζεστασιά των λοιπών συμμετεχόντων. Ό,τι έλλειπε σε
οργάνωση, ήταν περίσσιο σε πνεύμα, πάθος, ευθυμία, γέλιο και φιλία.

Παλιές φιλίες ανανεώθηκαν, νέες φιλίες θεμελιώθηκαν, χαιρετισμοί για παλιούς
συμμετέχοντες που απουσίαζαν φέτος αλλά συμμετείχαν τα τελευταία δυο χρόνια, το
άγχος εμάς των Ελλήνων, για το τι θα επιδείξουμε στους τόσο αποτελεσματικούς
απογόνους των Σογκούν και των Σαμουράι, τι θα παρουσιάσουμε στα εγγόνια του
Τζέγκις Χαν και στους απογόνους του αρχαίου βασιλείου της Σι-λά, ή Τσοσάν, όπως
ίσως παλιά η Κορέα να ήταν γνωστή.
Ήταν πράγματι ένα σύντομο πενθήμερο ταξίδι από τις 11/9/09 έως τις 16/9/09 μεσα στη
τοξευτική ιστορία καθε χώρας
Η άφιξη στη Κορέα αργά το απόγευμα στις 10/9/09, μετά απο ένα σχεδόν 17ωρο ταξίδι,
με την αναμονή, απο την Αθήνα μέρω Ντουμπάι στο διεθνές αεροδρόμιο της Ίντσεον και
η διανυκτέρευση βοήθησε πάρα πολύ. Μια περιήγηση στα πέριξ μας έδωσε μια
σύντομη ιδέα του κορεάτικου ταμπεραμέντου και της ευταξίας τους.
Η συνάντηση με το προσωπικό της W.T.A.F. στις 11/9/09, ώστε να προωθηθούμε στο
χώρο του φεστιβάλ υπήρξε χρονοβόρα, αλλα χάρη στην κορεατικη κατανόηση και
ευγένεια ελαβε τέλος. Ταξιδεύοντας μέσα στην κορεάτικη ενδοχώρα, η τάξη και η
νοικοκυροσύνη σου δίνουν να καταλάβεις οτι αυτός ο λάος είναι πρόθυμος για το
καλύτερο και πραγματικά το αξίζει. Η άφιξη στο χώρο του φεστιβάλ, η εγγραφή και η
εγκατάσταση στα δωμάτιά μας, είχε αρκετή δόση επιφύλαξης στη αρχή, αλλά αυτή η
επιφύλαξη ‘ελιωσε’ απο τα ζεστα χαμόγελα και τις νοοτροπίες όλων των
συμμετεχόντων.
Στις 12/9/09, η τελετή έναρξης ελαβε χώρα, αρχικά με την Ουγγαρία να κάνει μια
επίκληση στον πατέρα ήλιο, στη μητέρα σελήνη και στο παιδί-άστρο, στις γλώσσες
των συμμετεχουσών χωρών, και να δίνει στην επιτροπή ως δώρο μια χούφτα βέλη,
βέλη που ειχαν δοθεί από κάθε ομάδα, τυλιγμένα σε κορδέλλες με τα χρώματα της
Κορεάτικης σημαίας.

Μετά ξεκίνησαν οι επιδείξεις της κάθε χώρας. Οι Ούγγροι τοξότες χόρευαν και τόξευαν,
οι Κορεάτες και οι Ιάπωνες με τη πολύ γνωστή τους αποτελεσματικότητα και τις
υπέροχες ενδυμασίες τους μας δίδασκαν ότι η συγκέντρωση και η αφοσίωση είναι η
ουσία των πάντων.
Οι Μπουτανέζοι με τα κλαδένια τους τόξα, με ηρεμία τόξευαν στα 90 μέτρα. Οι Τσέχοι,
οι Σλοβάκοι, οι Τούρκοι, οι Ρουμάνοι και οι Σέρβοι με τις πραγματικά εντυπωσιακές
ενδυμασίες τους, μας ‘γήτεψαν’ και μας ταξίδευαν στο μεσαίωνα, στις σταυροφορίες.
Οι Βολιβιανοί, οι Περουβιανοί, οι Μεξικάνοι ηταν χάρμα οφθαλμών και έδιναν μια έντονη
ιδέα του πώς είναι να κυνηγάς μέσα στο τροπικό δάσος παρέα με τον πατέρα
ιαγουάρο και τα πνεύματα του ήλιου και της βροχής.
Οι Φινλανδοι μας διαβεβαίωναν οτι και στις μέρες μας το κυνήγι με τόξο ύφίσταται στον
αρκτικό κύκλο, στον ήλιο του μεσονυκτίου.
Οι Μογγόλοι με τις στολές τους και τα ανέκφραστα πρόσωπά τους αλλά με πονηρά,
λαμπερά και χαμογελαστά σχιστά ματάκια και με τις ωδές τους μας ‘άρπαξαν’ για ένα
ταξίδι στις στέππες της Κεντρικής Ασίας, διαβεβαιώνοντας τον καθέναν μας οτι ο
Τσέγκις Χαν δεν πέθανε, αλλα ζει, και ο καθένας μας μπορεί να γίνει εγγονός του.
Οι Μαλαίσιοι με τις εξωτικές στολές τους με τον πιο παιχνιδιάρικο τρόπο απέδειξαν οτι
τα πάντα είναι δυνατά αν προγματικά το θέλεις.
Από την Ολλανδία είδαμε τους βασιλικούς τοξότες της δυναστείας Μάντσου, από την
Κίνα καταλάβαμε τι σημαίνει να υπηρετείς τον Γιο του Ουρανού, τον Αυτοκράτορα μέσα
στην πολυπληθέστατη Αυτοκρατορική Στρατιά.
Και τέλος εμείς οι Ελληνίδες, εξηγήσαμε πως οι αρχαίοι Έλληνες ‘Επιβάται’, οι
πεζοναύτες του καιρού εκείνου, τόξευαν απο τα καταστρώματα των τριήρεων, μέσα
στα στενά της Σαλαμίνας, επιβεβαιώνοντας το χρησμό περί "ξυλίνων τειχών" στον
Θεμιστοκλή.

Η ‘θεά’ όπως μετεπειτα έγινε γνωστη η Ελένη Σταυροπολου, η μικρή θεα, που όλοι
ηθελαν ν’ αγκαλιάσουν και να κάτσουν κοντά της, χωρίς αμφιβολία κερδισε τις
εντυπώσεις όλων.!! Αυτη τη μέρα οι δεσμοί μεταξύ των υπόλοιπων συμμετεχόντων
και της Ελληνικής Ομάδας δυνάμωσαν.
Η Ελένη και η γράφουσα ξαφνιαστήκαμε ευχάριστα όταν βρεθήκαμε συμμετέχουσες
στους αγώνες της 13/9/09, καμιά μας δεν μπορούσε να το φανταστεί. αλλά με τους
Κορεάτες όλα είναι πιθανά.
Βρεθήκαμε να τοξεύουμε σε ένα τριασδιάστατο ελάφι στα 15 μέτρα, τον Αμερικάνικο
στόχο. Κατόπιν στα 30 μέτρα στον Ουγγαρέζικο κινούμενο αγριόχοιρο, μετά ο
ασπρόμαυρος Γιαπωνέζικος στόχος στα 60 μέτρα. Έπειτα ο Μογγόλικος στόχος στα
65 με 75 μέτρα για γυναίκες και άντρες τοξότες. αντίστοιχα, αποτελούμενος από
κυλινδράκια χρώματος καφέ και χρώματος κόκκινου για το κέντρο, απλωμένους κατά
πλάτος και στημένους σε δυο στρώσεις ο ένας πάνω στον άλλον. Και τέλος ο μαύρος
και κόκκινος κορεάτικος στόχος στα 90 μέτρα. Κάναμε το καλύτερο, αλλά κυρίως
φροντίσαμε να το χαρούμε, ακολουθώντας τη συμβουλή των άλλων συμμετεχόντων.
Πράγματι ήταν μια πρωτόγνωρη και μοναδική εμπειρία για μας..
Στις 14/9/09, έλαβε χώρα το σεμινάριο, όπου με τους παρουσιαστές παρακολουθήσαμε
τις κατασκευές των τόξων των Ινουίτ, των μεσολιθικών τόξων της Ευρώπης, των
τόξων της Κεντρικής Ασίας, καθώς και των τόξων και βελών της Μογγολίας, του
Αγγλικού longbow, των Κινέζικων και των Ιαπωνικων τόξων, των στελεχών μπαμπού
του βασιλείου της Τσοσάν, τα Περουβιανά τόξα της Ζούγκλας, την εφαρμογή της
τοξοβολίας στις πολεμικές τέχνες, και τέλος την επεξεργασία και διακίνηση του
οψιδιανού ηφαιστιακού γυαλιού, στα χρόνια της ελληνικής προϊστορίας

Στις 15/6/09, οι Κορεάτες μας προσέφεραν την ευκαιρία της επίσκεψης στη
χαλυβουργία της Hyundai. Η επεξεργασία του μεταλλεύματος στο κλίβανο, η
διαδικασία θερμής έλασης του χάλυβα και η μετατροπή του σε 20-τονη σπείρα έτοιμη
να φορτωθεί στο βαπόρι που ήταν δεμένο στη προβλήτα της χαλυβουργίας,   ήταν
πραγματικά εντυπωσιακή. Για τη γράφουσα ηταν μια τέλεια ευκαιρία να δει την άλλη
πλευρά της εργασίας της, τη πλευρά του φορτωτή που ετοιμάζει το φορτίο.
Η τελετή λήξης περιελάμβανε τις απονομές της Μογγολίας, της Ιαπωνίας και της
Ουγγαρίας για το καλύτερο αποτέλεσμα. Το Μεξικό, η Βολιβία και το Περού
βραβεύτηκαν για την καλύτερη ενδυμασία, και η Αγγλία παρέλαβε το βραβείο του
καλύτερου βέλους, για την κατασκευη βελών. Η τελετή ληξης σημαδεύτηκε με τις
ανταλλαγές τόξων και δώρων μεταξύ των συμμετεχόντων και των διοργανωτών, και
οι Μεξικάνοι χορεύοντας το ‘χορό του γέροντα’ σατίρισαν του σπανιόλους αποίκους
που, ως γέροι, ήταν στην απόλυτη ανημπόρια, σε σύγκριση με τους ιθαγενείς του
Μεξικό που αν και γέροι ήταν ακμαιότατοι. Αυτός ο χορός πραγματικά απογείωσε το
κέφι για περισσότερη διασκέδαση.

                                                      Ευχαριστουμε Κορέα!
                                               Gamsa hamnida Korea!

Στριμωγμένη μέσα σε μια λοφώδη χερσόνησο, η Νότια Κορέα είναι ένα σχετικά μικρό
κράτος, μιας ώρας αεροπορικό ταξίδι από το Βορρά ως το Νότο της, πράγμα που κάνει
πολύ εύκολη την περιήγηση και τη γνωριμία του ταξιδιώτη με τις χάρες της ιδιαίτερης
αυτής ασιατικής χώρας. Οι εμπειρίες που προσφέρει, μοναδικές και ποικίλες: μπορεί
κανείς επί ώρες να κάνει πεζοπορία στα καταπράσινα δάση και τα εθνικά πάρκα, να
ακούει τις ψαλμωδίες των Βουδιστών μοναχών με τα ξυρισμένα κεφάλια, να
επισκέπτεται πολύχρωμους Βουδιστικούς ναούς και να περιηγείται σε αμέτρητα μικρά
νησάκια, που πλαισιώνουν ολόκληρη τη χώρα, στα οποία πολύ σπάνια απαντάται
κάποιος ξένος. Η Νότια Κορέα περιμένει να την εξερευνήσει κανείς: από τα λείψανα των
αρχαίων δυναστειών της, μέχρι το άγριο και αδάμαστο ηφαιστειακό τοπίο των δύο
μεγαλύτερων νησιών της.

Η Νότια Κορέα με μία λέξη; Δυναμική! Η Νότια Κορέα με δύο λέξεις; Δυναμική και
συντηρητική. Οι δυτικοί επισκέπτες βλέπουν αυτό το γεγονός σαν μία, μερικές φορές
έντονη, αντίθεση. Αλλά για τους Κορεάτες είναι το Γιν και το Γιανγκ, οι δύο άρρηκτα
συνδεδεμένες και αλληλοσυμπληρωματικές όψεις που ολοκληρώνουν τον κύκλο της
ζωής.
Οι Κορεάτες συνδέουν τις ρίζες τους με ένα από τα πιο όμορφα μέρη της υδρογείου, το
βουνό Paekdusan στα βόρεια σύνορα. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα της
φύσης, με μία ηφαιστειακή λίμνη κρυστάλλινων νερών στην κορυφή του. Οι Κορεάτες
ως έθνος έχουν ρίζες πολύ βαθιές στην ιστορία. Αυτοπροσδιορίζονται ως λαός
ομογενής και αυτόχθων, με ιστορία χωρίς ασυνέχειες, που ξεκινά περίπου το 3000 π.
Χ., όταν ένας βασιλέας με το όνομα Dan-gun ίδρυσε το κράτος Joseon (ή Choson). Με
αυτή την ονομασία αναφέρονται στο κράτος τους οι Βορειοκορεάτες μέχρι τις μέρες
μας. Αν η πολιτική χώρισε τη χώρα σε Βόρεια και Νότια Κορέα, η ιστορία (και
συγκεκριμένα ο βασιλέας Dan-gun) την επανενώνει, εφόσον αποτελεί σημείο
αναφοράς και των δύο – πλέον – κρατών.

Κατά το χρονικό διάστημα 57 π.Χ – 668 μ.Χ., η Κορέα διανύει την περίοδο των «Τριών
Βασιλείων». Το γεγονός που σημάδεψε βαθιά αυτή την περίοδο είναι η διάδοση του
Βουδισμού με προέλευση την Κίνα, αρχικά τον 4ο αιώνα μ.Χ. στο βόρειο βασίλειο
Goguryeo και στο κεντρικό Baekje, και κατά τις αρχές του 6ο αιώνα μ.Χ. στο βασίλειο
Shilla. Με τη βασιλική υποστήριξη η πίστη αυτή εξαπλώθηκε σε όλη τη χερσόνησο και
έγινε η επίσημη θρησκεία και για τα τρία βασίλεια. Ο Κορεάτικος Βουδισμός,
ενσωματώνει και εγχώριες σαμανιστικές δοξασίες˙ πολλοί εκ των πολύχρωμων
ξύλινων ναών, που ακόμη και σήμερα μπορεί κανείς να επισκευθεί στα βουνά, έχουν
συχνά ένα μικρό προθάλαμο, αφιερωμένο σε σαμανιστικές θεότητες, όπως εκείνες
των βουνών και έχουν ιστορία που εξαπλώνεται χιλιάδες έτη στο παρελθόν. Αν και
ειρηνιστές, πολλές φορές οι Κορεάτες Βουδιστές μοναχοί συνέβαλαν στην
υπεράσπιση της χώρας τους. Έχοντας σκληραγωγηθεί από το Σπαρτιατικό λιτό τρόπο
ζωής και έχοντας εκπαιδευτεί στις πολεμικές τέχνες, οι πολεμιστές μοναχοί έπαιξαν
ζωτικής σημασίας ρόλο στην αντίσταση απέναντι στις Ιαπωνικές εισβολές του 1590 μ.
Χ., αν και ο Κομφουκιανισμός (με προέλευση πάλι την Κίνα) αποτελούσε πλέον το
επίσημο νέο δόγμα της Κορέας.
Η Κορέα (όπως και η Ιαπωνία και κυρίως η Κίνα) έχει μεγάλη παράδοση στις
πολεμικές τέχνες, ως επακόλουθο της υϊοθέτησης του Κινεζικού Βουδισμού. Το πιο
γνωστό δόγμα είναι το Seon (Ch’an στην Κίνα και Zen στην Ιαπωνία), με ρίζες στον
Ινδικό Βουδισμό Mahayana (του «Μεγάλου Οχήματος»). Και σίγουρα οι Κορεάτες είναι
ένας λαός με τεράστιο σεβασμό προς τις παραδόσεις, γεγονός που διαποτίζει και τον
καθημερινό τρόπο ζωής τους στα πλαίσια της σύγχρονης κοινωνίας.
Αυτός λοιπόν ο βαθιά ριζωμένος σεβασμός των Κορεατών προς τις παραδόσεις,
οδήγησε και στην προσπάθεια αναβίωσης της πολεμικής τέχνης της παραδοσιακής
τοξοβολίας. Και σίγουρα οι Κορεάτες είναι ένας λαός που γνωρίζει από πολεμικές
τέχνες, γιατί όπως προαναφέρθηκε είναι συνυφασμένες με την ιστορία του. Για τρίτη
συνεχή χρονιά, η Κορεάτικη κυβέρνηση οργάνωσε το παγκόσμιο φεστιβάλ
παραδοσιακής τοξοβολίας (World Traditional Archery Festival – W.T.A.F. 2009), με τη
συμμετοχή ομάδων από 31 διαφορετικές χώρες. Η «Ελληνική Εφιπποτοξοτική
Εταιρεία» είχε την τιμή να εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε αυτό το φεστιβάλ, με τα Μέλη
της Βασιλική Μποζίκη και Ελένη Σταυροπούλου.

Μετά από ένα ολιγόωρο ταξίδι από την πρωτεύουσα Σεούλ, περνώντας δίπλα από
καταπράσινους ορυζώνες και δασόφυτους λόφους, με τους κατάλευκους γερανούς να
πλαισιώνουν το χαρακτηριστικά κορεάτικο τοπίο, η αποστολή έφτασε στον τελικό
προορισμό της, την πανεπιστημιούπολη Hongik, λίγο έξω από την πόλη Chochiwon,
στην καρδιά της ενδοχώρας.
Κατά την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ έλαβε χώρα η τελετή ενάρξεως. Το πολύχρωμο
πλήθος των άνω των 100 τοξοτών, με τον καθένα ενδεδυμένο με την παραδοσιακή
φορεσιά της χώρας του, σίγησε προκειμένου να ακουστεί η επίκληση προς τον
πατέρα Ήλιο, τη μητέρα Σελήνη και τα παιδιά Άστρα. Στη συνέχεια, συλλέχθηκε ένα
βέλος από κάθε εθνική ομάδα, και ο αρχηγός της Ουγγρικής αποστολής, σε μία
συμβολική κίνηση, μη μπορώντας να σπάσει τη δέσμη όλων μαζί των βελών,
δείχνοντας έτσι ότι η δύναμη και η ισχύς απορρέουν μόνο από την ομαδικότητα και τη
σύμπνοια, τα παρέδωσε όλα μαζί στον αντιπρόσωπο της Κορεατικής κυβέρνησης,
τυλιγμένα σε μία κορδέλα.

Ακολούθησαν οι επιδείξεις των εθνικών ομάδων. Κάθε χώρα έκανε μια ολιγόλεπτη
παρουσίαση της τοξευτικής της παράδοσης. Οι Ούγγροι εντυπωσίασαν με το χορό και
τη ρυθμική ρίψη των βελών τους, επιβεβαιώνοντας πως ο ρυθμός, δηλαδή οι
μαθηματικής ακριβείας κινήσεις, είναι ουσιώδες χαρακτηριστικό της ενστικτώδους
τοξοβολίας. Στην παραδοσιακή τοξοβολία τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα έχουν τη
σημασία και το σκοπό τους. Οι Μογγόλοι εισέπραξαν το θαυμασμό όλων, με την
απίστευτη ευστοχία τους από μεγάλες αποστάσεις και με τα μελωδικά τραγούδια τους.
Οι Μεξικάνοι, έδωσαν μία χαρούμενη νότα, σημαδεύοντας με μεγάλη ευστοχία
πολύχρωμα μπαλόνια. Οι Βολιβιανοί και οι Περουβιανοί, μας ταξίδεψαν στη λατινική
Αμερική, ανάμεσα στις ινδιάνικες φυλές του Αμαζονίου, με τα χειροποίητα τόξα και
βέλη τους και τις στολισμένες με φτερά φορεσιές τους. Οι Ιάπωνες, με τα yumi τόξα
τους έμοιαζαν τεράστιοι και μεγαλοπρεπείς. Η επίδειξή τους, σκέτη ιεροπραξία,
ανέδειξε την αληθινή πνευματική υπόσταση της τοξοβολίας. Η συγκέντρωση του
πνεύματος, η αυστηρά γεωμετρημένη τοποθέτηση του σώματος και η αναμενόμενη
ευστοχία έδωσαν στους θεατές μια πραγματική αίσθηση αρμονίας. Η Ελληνική
αποστολή, με εμφάνιση Ελληνίδων Αμαζόνων, τοξεύοντας τόσο σε στάση όσο και εν
κινήσει, έδωσε μια γεύση αυτής της αρχαίας Ελληνικής πολεμικής τέχνης. Η
παραδοσιακή τοξοβολία συγχωνεύει και εξισορροπεί την επιστήμη, την τέχνη και την
πίστη. Και τα τρία αυτά στοιχεία, αρμονικά δεμένα μεταξύ τους συνεργάζονται τόσο σε
συνειδητό όσο και σε υποσυνείδητο επίπεδο για την επίτευξη του στόχου. Έτσι, η
επίδειξη κάθε εθνικής ομάδας, δεν είναι απλά μια επίδειξη τοξευτικής τεχνικής, αλλά
αναδεικνύεται σε μία επίδειξη πολιτισμού.

Η επόμενη μέρα, είχε οριστεί ως ημέρα αγώνων. Κάθε τοξότης, σε ομάδα πέντε
ατόμων, είχε να επιδείξει τις ικανότητες και την ευστοχία του σε πέντε διαφορετικούς
στόχους. Ο πρώτος στόχος (Αμερικάνικος) ήταν ένα τρισδιάστατο ομοίωμα ελαφιού,
στα 20 μέτρα. Ο δεύτερος (Ούγγρικος), ήταν ένας κυκλικός στόχος διαμέτρου 80
εκατοστών, σε απόσταση 40 μέτρων, με τη δυνατότητα να κινείται δεξιά – αριστερά σε
χρονικό διάστημα 15 δευτερολέπτων. Ο τρίτος στόχος (Ιαπωνικός), ήταν ένας κύκλος
διαμέτρου 100 εκατοστών, σε απόσταση 60 μέτρων. Ο τέταρτος (Μογγόλικος) ήταν
σίγουρα ο πιο πρωτότυπος, εφόσον αποτελούνταν από στοίβες μικρών κυλίνδρων,
σε απόσταση 75 μέτρων από τον τοξότη, ο οποίος σκοπό είχε να «γκρεμίσει» τις
στοίβες, είτε με βολή καταπάνω τους, είτε εξαναγκάζοντας το βέλος του να συρθεί
εμπρός τους και να τις σαρώσει. Ο πέμπτος (Κορεάτικος), ήταν ορθογώνιος,
διαστάσεων 265 επί 200 εκατοστών τοποθετημένος σε απόσταση 90 μέτρων. Οι
αγώνες ήταν σίγουρα μία πρόκληση για κάθε τοξότη, εφόσον καθένας κλήθηκε να
υπερβεί εαυτόν, τοξεύοντας ίσως για πρώτη φορά υπό αυτές τις συνθήκες. Όλοι οι
συμμετέχοντες βγήκαν στην ουσία νικητές, υπερβαίνοντας τις συνηθισμένες τους
επιδόσεις.
Η τρίτη ημέρα του φεστιβάλ, είχε τις παρουσιάσεις εργασιών πάνω στην παραδοσιακή
τοξοβολία. Κατασκευαστές τόξων και βελών από όλο τον κόσμο, μοιράστηκαν με τους
παρευρισκομένους τα μυστικά της τέχνης τους. Παρουσιάστηκαν οι πρώτες ύλες για
την κατασκευή ενός τόξου, φυτικής και ζωικής προελεύσεως, η επεξεργασία τους και
η τελική μορφοποίησή τους. Παρακολουθήσαμε βήμα – βήμα την κατεργασία του
μπαμπού για να καταλήξει εν τέλει να γίνει τόξο ή βέλος, τη μηχανική ανάλυση της
εκτοξεύσεως του βέλους από ένα Ιαπωνικό yumi και την ιστορία της τοξοβολίας στην
Ευρώπη, από την παλαιολιθική εποχή και όχι μόνο. Η Ελληνική αποστολή παρουσίασε
την επεξεργασία και τη διακίνηση του οψιδιανού λίθου κατά την προϊστορία, ενός
υλικού κατάλληλου για την κατασκευή αιχμών εξαιτίας της χαρακτηριστικής του
σκληρότητας.

Η τέταρτη και τελευταία ημέρα του φεστιβάλ ήταν ημέρα χαλάρωσης για όλους.
Ανταλλάξαμε τόξα και βέλη με μέλη άλλων εθνικών αποστολών, της Ιαπωνίας, της
Κίνας, της Βολιβίας, της Μογγολίας και εδραιώσαμε πολλές φιλίες. Η ημέρα
συνεχίστηκε με μια μικρή εκδρομή στις γύρω παραθαλάσσιες περιοχές, στην οποία
συμπεριλαμβανόταν και μία ξενάγηση στο εργοστάσιο επεξεργασίας ατσαλιού της
Hyundai. Το βράδυ έλαβε χώρα η τελετή λήξης και η απονομή των βραβείων του
διαγωνισμού και όχι μόνο. Όλοι, σαν μία οικογένεια, ανταλλάξαμε ευχές, γιορτάσαμε
και δώσαμε συγχαρητήρια στους Ιάπωνες, Μογγόλους και Ούγγρους νικητές του
διαγωνισμού. Τα βραβεία ήταν συμβολικά, μιας και το πιο πολύτιμο βραβείο που
μπορεί να λάβει κανείς είναι η ηθική επιβράβευση. Εξάλλου, η διοργανώτρια χώρα
απέδειξε πως τιμά και σέβεται το αρχαίο Ελληνικό Ολυμπιακό ιδεώδες, το οποίο σαν
μοναχική δέσμη φωτός προσπαθεί να λάμψει μέσα στο σκοτάδι του εκφυλισμού των
αξιών της σύγχρονης εποχής. Στη συνέχεια, έλαβε χώρα η ανταλλαγή τόξων των
αποστολών με παραδοσιακά κορεάτικα τόξα και βέλη εκ μέρους της διοργανώτριας
επιτροπής. Η γιορτή έληξε με τους Μεξικάνους να χορεύουν ένα σατιρικό παραδοσιακό
χορό της χώρας τους και με την υπόσχεση όλων να ξανασυναντηθούμε στο επόμενο
φεστιβάλ, με ακόμα πιο υψηλούς στόχους, πνευματικούς και υλικούς.

                                                 Σε ευχαριστούμε Κορέα!

Ko-rea : the country of the morning serenity.

That is how the name of the above mentioned country has been translated after a
question of a voyager, long time ago, to the locals of this country, about the meaning
of it’s name.
Located at the lower north-eastern part of the Asian continent as its’ seen in the map
it seems as an extension of China. But no. In its ancient history it was a glorious
kingdom, a kingdom with a turbulent history and till our days a division which is a
deep scar in the hearts and memories of the elders of this country and probably a
historical/political matter to tolerate with for the younger generation.   Korea, divided
in North Korea and South Korea.
South Korea, simply mentioned Korea.
Financially one of the ‘tigers’ of Far East.
Politically, except of the division to north and south, not something frantic for the
people who are living thousand miles far away from the Korean region.
Culinary, if you seek a special gastronomical bonanza, there it is you go for it.
Culturally, from what someone can sense and understand by seeing the various
leaflets, as the Korean language letterset is not so helpful, unless you’ve learned to
read and write this language, there is an ancient background and traditions which
have been preserved till our days even by reactivation of whole villages and cities,
worth mentioning the costumes, rituals, customs and traditional sports. One of these,
traditional archery.
Archery a mean of survival and perseverance of holy and sacred, once, now a sport,
not only a sport, a ritual for the elders to remember and the younger to learn and in
the farther future to deliver when their turn will come for it, to the next
A festival, the WORLD TRADITIONAL ARCHERY FESTIVAL, simply referred from now on
as W.T.A.F., inviting all the countries who have their unique archery tradition and
preserved it or re-activating it, to join and enjoy with the Koreans, not only the sport,
but also the relevant traditions and techniques to be shared, demonstrated and
exchanged through significant presentations enriching the knowledge of the
participants and the organizers.
W.T.A.F. 2007, W.T.A.F. 2008 and now W.T.A.F. 2009.
Our country Hellas, in the year of 2009, was honoured with an invitation to share the
moments, the joy and the techniques of Traditional Archery.
This year, with the participation of 31 countries from Europe, Asia, America and even
from the Central and South Americas, the festival was hosted at city of Chochiwon, at
the campus of the Hongik University.
As informed by the members of the English, the Swedish and the U.S.A. teams, in
comparison with the last two years, the whole organization of 2009 was very
austere.
But when there is intense passion for something which you catch it in the air, the lack
of some essential details, to be honest, is just a nuisance which you manage to
surpass with the smiling understanding of the Koreans and the humour of the fellow
participants. What was missing in efficiency of organizing was plenty in spirit,
passion, humour, laughter, and friendship.
Old Friendships renewed, new friendships established, greetings and regards for
participants who were not present this year but were before, the anxiety of what we
modern Hellenes will demonstrate to the so efficient offspring’s of the Shoguns and
the Samurai, what we will explain to the grandsons and grand-daughters of Chinggis
Khan and to the offspring’s of the ancient kingdom of Shilla and Chosun, as perhaps
Korea was once known.
It was indeed a brief 5-day voyage from the 11th of September till the 16th of
September 2009, in the history of traditional archery of each country.
The arrival at Korea on the late afternoon of the 10/9/09, after an almost 17 hour trip
from Athens via Dubai to the International Airport of Incheon, and the overnight stay
to a small and neat local hotel, helped a lot. A short visit to the surroundings near the
hotel, gave us a brief idea of the Korean temperament and tidiness.
The meeting of the W.T.A.F. staff on the 11/9/09 in order to proceed to the hosting
place, was a small puzzle which ended immediately thanks to the Korean
understanding and courtesy. Travelling in the Korean countryside, neatness and
tidiness makes you understand that these people are indeed willing for the best and
they deserve it. The arrival and registration and the settling had a lot of reservation
from our side in the beginning, but finally it ‘melted’ away, from the warmth of smiles
and attitudes of all other participants.
On 12/9/09 the opening ceremony took place, by Hungary praying to the father sun,
the mother moon and the star-child in the languages of the participating countries
and giving arrows, from each country in a neat bundle tied with ribbons in the colours
of the Korean flag.
The demonstrations of each country took place. Hungarian Archers were dancing
and shooting, Koreans and Japanese with their well known efficiency and brilliant
outfits were teaching us that concentration and dedication are the essence of
everything. Bhutanese with their branch bows were calmly shooting at 90meters
distance. The Czechs, the Slovakians, the Turks, the Romanians and the Serbs with
their really brilliant outfits were mesmerizing us to hοw the situation was in the
medieval times and in time of the Crusaders.
The Bolivians, the Peruvians and the Mexicans were a delight in the eyes and giving a
vivid idea of how it is to hunt in the rainforest together with the father jaguar and the
spirit of the rain and the sun.
The Finnish team assured us that indeed till now in the arctic circle bow hunting still
takes place.
The Mongolians with their outfits and their expressionless faces but shrewd and
smiling little eyes, by their chanting and their shooting grabbed us off to the steppes
of Central Asia assuring to each one of us that Chinggis Khan is not dead, but is alive
and everyone of us can be his grandchild.
The Malaysians with their exotic outfits, in the most playful way showed us that
everything is possible if you really want.
By Netherlands we saw the royal archers of the Manchu dynasty, by China we
understood how it is to serve The Son of the Heaven, the Emperor, in his vast Royal
Armies.
And finally, we Hellenes, explained how the ancient Hellenes ‘Epivatai’, the Marines of
that times, shot from the decks of the triremes, in the straits of Salamis, verifying the
Delfic oracle’s answer to Themistocles quest of the best means of salvation; that of
the wooden walls.
The ‘goddess’ as Eleni Stavropoulou was known from thereafter, the little goddess,
who everyone wanted to hug and stay beside her, with no doubt was very impressive
to everyone.!!!   That is how the second day closed. After that the bonds between us
and the other participants got stronger.
Both Eleni and the author of this text, were pleasantly surprised to find ourselves
participating at the competition of the 13/9/09. But with the Koreans everything is
possible.
The Koreans gave us the pleasure to find ourselves shooting at a three dimensioned
deer, at the 15 meters, the US target. Then at the 30meters the Hungarian target of
the moving boar, after was the Japanese white and black target at 60meters. Then
the Mongolian target of 65meters to 75meters for male and female respectively,
consisting of small bamboo-like brown coloured cylinders and red coloured for the
center widely spread in two layers. And finally the black and red Korean target at the
distance of 90meters. We tried our best for a score; anyway, we enjoyed it, following
the advice of the other participants, and it was a very good experience for us.
On the 14/9/09, the seminar took place, where we attended together with the
‘commentators’ the manufacture of the Inuit bows, the Mesolithic bows of Europe,
then the bows of Central Asia and the bows and arrows of Mongolia, the English
longbow, the Chinese and Japanese bows, the bamboo shafts of the Chosun
Kingdom, the Peruvian Jungle bows , the application of Archery in martial arts and the
process and trading of Obsidian in the prehistoric Hellenic times.
The 15th of September, 2009, the Koreans offered us the opportunity to visit the steel
mills of Hyundai. The process of the iron ore in the furnace and finally making it a 20
ton steel coil, ready to be loaded with the other steel coils to the ocean-going ship
waiting alongside the mills’ berth was really impressive. For the author it was the
perfect opportunity to see the other side of her profession. That of the sender who
prepares the cargo.
The closing ceremony had the surprise of awarding Mongolia, Japan, and Hungary for
their best scores. Mexico, Bolivia and Peru, received the award of the best outfit.
England received the Award of the best Arrow, and the closing ceremony was
spotted with the exchange of gifts between participants and organizers and the
Mexicans dancing the dance of the old man, a teasing to the European old men who in
comparison to the native were a decadence. A dance which hailed up the spirits for
more fun.

                                                     Thank you Korea!
                            Gamsa hamnida Korea!

Squashed into a hilly peninsula, South Korea is a compact nation, just an hour by
plane from north to south, which makes it easy to tour around this Asian country’s
bundle of delights. The experiences it offers are unique and various: you can hike
through green forested mountains and national parks, listen to shaven-headed
monks chanting in remote, visit colorful Buddhist temples, and step ashore onto
countless unspoiled islands, which frame the whole country and on which very rarely
a foreigner has set foot. South Korea waits to be discovered: from the relics of
ancient Korean dynasties, to the extraordinary volcanic scenery of its two largest
islands.
South Korea in one word? Dynamic! In two words? Dynamic and conservative.
Western visitors usually consider this fact as a sometimes intense contrast. But for
Korean people it is Yin and Yang, the two inextricably linked and completing each
other views that integrate the circle of life.
Koreans associate their origins with one of the most beautiful points on the globe, the
great mountain on the northern border, Paekdusan, with a crystal-pure volcanic lake
at its summit. They also define themselves as homogenous and autochthonous
people, with continuous history that dates back to 3000 B. C., when a king named Dan-
gun founded the state Joseon (or Choson). This remains the name of the country in
North Korea until nowadays. If politics divided the country into North and South Korea,
history (and specifically king Dan-gun) reunites it, since it is a reference point for both
countries.
The period 57 B.C. – 668 A.D. is the “Three Kingdom” era for Korea. The fact that
deeply marked this era is the spreading of Buddhism, originating from China, at first
during 4th century A.D. at the northern kingdom Goguryeo and at the central Baekje,
and during the early 6th century A.D. at Shilla kingdom. With royal support the faith
spread throughout the peninsula and became the official religion in all three states.
Korean Buddhism also incorporated indigenous shamanist beliefs; many of the
colorful wooden temples you can still visit in the mountains have a small hall
dedicated to shamanist deities like mountain gods and have histories that stretch
back over a thousand years. Far from being pacifists, Korean Buddhist monks often
came to the defense of their country. Toughened by their Spartan lifestyle and trained
in martial arts, monk warriors played a vital role in resisting the Japanese invasions
in the 1950s, even though Confucianism (originating from China) had become Korea’s
new official doctrine.
Korea (like Japan and especially China) is a country with great tradition in martial
arts, as a result from adopting Chinese Buddhism. The most widespread doctrine is
Seon (Ch’an in China and Zen in Japan), with its roots to Indian Buddhism Mahayana
(“of the Great Vehicle”). And certainly Koreans are a people with vast respect to their
traditions, a fact which pervades everyday life in the frames of modern society.
This deeply rooted respect of Koreans towards tradition led to the effort of reviving
the martial art of traditional archery. And beyond any doubt, Koreans have deep
knowledge about martial arts, since as it was aforementioned martial arts are
inherent with their history. For the third successive year, the Korean government
organised the world traditional archery festival (WTAF 2009), with participants from
31 different countries. The Hellenic Horseback Archery Association was honoured to
represent Hellas to this festival, through its members Vasiliki Boziki and Eleni
Stavropoulou.
After a few hours’ trip, passing by beautiful paddies and forested hills, while the white
cranes were framing the typical Korean landscape, the Hellenic team arrived to its
final destination, campus Hongik, near city Chochiwon, in the heart of the mainland.
During the festival’s first day, the beginning ceremony took place. The colourful
crowd of over 100 archers, with each one of them dressed in the traditional costume
of his country, became silent, in order to be heard the invocation to father Sun,
mother Moon and children Stars. Then, an arrow was collected from each team, and
the leader of the Hungarian team, in a symbolic movement, not being able to break
the bunch of arrows, thus showing that power results from teamwork and unity,
delivered all of them to the representative of the Korean government, wrapped in a
ribbon.
Subsequently the teams’ demonstrations took place. Each country performed a small
demonstration of its tradition in archery. The Hungarian team impressed everyone
with their dance and the rhythmical arrow shooting, thus confirming that rhythm, i.e.
movements with mathematical precision, is an essential characteristic of instinctive
archery. In traditional archery nothing happens by chance, everything has their
meaning and purpose. The Mongolians collected everyone’s admiration for their
incredible accuracy from large distances and for their melodic songs. The Mexicans
gave a joyful note, by shooting to colourful balloons with great accuracy. The Bolivian
and Peruvian team took us for a small trip to Latin America, among Indian tribes of
the Amazon, with their hand made bows and arrows and with their feather-decorated
costumes. The Japanese with their yumi bows seemed huge and majestic. Their
demonstration highlighted the true mental substance of archery. The concentration
of the spirit, the geometry of the body’s posture and the expected accuracy, gave to
the spectators a real feeling of harmony. The Hellenic team, with the appearance of
Hellenic Amazons, demonstrated by shooting arrows from both stance and
movement, thus giving a taste of this ancient Hellenic martial art. Traditional archery
merges and balances science, art and faith. All three, harmonically bounded together,
cooperate in both conscious and unconscious level, for the attainment of the target.
As a result, the demonstration of each national team, is not just a demonstration of
archery’s technique, but is highlighted to a demonstration of culture.
The next day was competition day. Each archer, in a group of five, had to demonstrate
his abilities and accuracy in five different targets. The first target (American) was a
3D deer, at 20 meters. The second (Hungarian), was a circular target of 80 cm
diameter, at the distance of 40 meters, with the ability to move right – left within 15
seconds. The third target (Japanese) was a circle of 100 cm diameter, at the
distance of 60 meters. The fourth (Mongolian) was by far the most unconventional,
since it consisted of stacks of small cylinders, at the distance of 75 meters from the
archer, whose purpose was to knock down the stacks, either by shooting directly on
them, or by forcing his arrow to “crawl” in front of them and sweep them. The fifth
(Korean), was rectangular, 265 and 200 cm, placed at the distance of 90 meters. The
competition was a challenge for each archer, since everyone was summoned to
surpass himself, maybe shooting for the first time under such circumstances. All
participants came out as winners, surpassing their usual performance.
The third day of the festival contained the seminars on traditional archery. Bow and
arrow makers from all over the world shared the secrets of their art. The raw
materials for the construction of a bow (of both vegetative and animal origin) were
presented, their treatment and final formatting. We watched step by step the
treatment of the bamboo until it ends up being a bow or an arrow, the mechanical
analysis of arrow shooting from a Japanese yumi and the history of archery in
Europe, since Palaeolithic era. The Hellenic team presented the treatment and trading
of obsidian stone during prehistory, a material suitable for making arrow points due
to its characteristic hardness.
The fourth and last day of the festival was a relaxation day for everyone. We
exchanged bows and arrows with members of foreign teams, of Japan, China,
Bolivia, and Mongolia and founded friendships. A small excursion followed, to the
surrounding coastal areas, in which a visit to the steel Hyundai factory was included.
At the evening, the closing ceremony took place, as well as the award ceremony.
Everybody, as family, exchanged wishes, congratulated the Japanese, Mongolian and
Hungarian winners. The awards were symbolic, since the greatest of all awards is
the moral reward. Moreover, the hosting country proved that honours and respects
the ancient Hellenic Olympic Ideal, which as a lonely beam of light tries to shine in the
darkness of the degeneration of values of today. Afterwards, took place the
exchange of bows from each team with traditional Korean bows and arrows on
behalf of the organizing committee. The ceremony ended with the Mexicans
performing a satiric dance from their country and with everyone promising to meet
again at next festival, with even higher goals, spiritual and material.

                                                          Thank you Korea!

ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ !

WTAF 2009

Για τρίτη συνεχή χρονιά, η Ελληνική Ομάδα Έφιππης Τοξοβολίας,
"ΚΕΝΤΑΥΡΟΙ ΚΑSSAI"
αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην Παγκόσμια Διοργάνωση
Παραδοσιακής Τοξοβολίας W.T.A.F.2009
που διοργανώθηκε στο Chochiwon της Ν. Κορέας.
Την Ομάδα μας εξεπροσώπησαν οι δύο Εφιπποτοξότριες
Βασιλική Μποζίκη και Ελένη Σταυροπούλου
οι οποίες καταθέτουν τα όσα ένοιωσαν και χάρηκαν!

Continuing the tradition for the third year,
the Hellenic Horseback Archery Team "CENTAURS KASSAI"
represented Hellas in World Festival of Traditional Archery W.T.A.F.
2009 which was organized in the city of Chochiwon in South Korea.
Our Team was represented by the two Horseback-archers
Vassiliki Bozikis and Eleni Stavropoulou
who express what the felt and enjoyed